Yaşım 29. iki sene öncesine kadar üniversite hayatı da dahil illegal denebilecek hayat yaşadım, hem günlerim aksiyonlu geçti hem bereketli geçti. üstelik, günde 8-10 saat köle gibi çalışmak zorunda da kalmıyordum. Çorap söküğü gibi herşeyin devamı geliyordu. Ailemden uzak kalıyordum ve pahalı eşyalarım olmuyordu, yalnızca yanımda taşıyabileceğim şeyler kadarı. birikim desem, o da olmuyordu. gerek günlük masraflar gerekse yanımızda olanların ihtiyacı fite fit çıkıyordum. Gece uyku yok, kafalar genelde güzel oluyordu. Kimseyi sevecek, vakit ayıracak durumum yoktu, eksiklik hissetmiyordum. olanla iletişimi kesiyordum. Gündüz ne uyuduysan. Aslına bakarsan risk seven, cesur, adrenalin çıtası yüksek olanlar için (en azından ben) iyi sayılırdı, bir gün bile canım sıkılmadı başım belaya girmiş olsada. bu kısım böyle kısaca; sonu belli olmayan belki cezaevi, belki mezar, belki de baya mutluluk ve para.
Sonra askerliği falan çıkardım aradan. Düşündüm; ilerisi nasıl olacak diye kendimi sağlam temellere oturtmam gerekir diye. Çünkü büyüdüğüm şehre ailemin olduğu şehre gelince başka dünya oluyordu. Herşey değişmiş birşeyler olmuş. Millet evlenmiş çoktan hayatın hayhuyuna kapılmış, evden işe işten eve olmuş. Karar verecektim. ya burda kalıp birşeyler yapacaktım ya da komple gidecektim, ailem üzülsede. Kaldım, kısa sürede maddi eksiklerimi kapattım. Ailemin imkanlarıyla ve bana güvenleriyle bazı planlarda yaptık işle ilgili. Zamanını bekliyoruz. bir iki iş teşebbüsüm oldu. Kısacası şu an bir sıkıntım yok. iyi bir işim de var, kendi işimi kurana kadar. Ama hep aklım o tarafta yavaş yavaş da çevremi kaybetmek üzereyim, ne bileyim işe git gel, normal mat bir hayat yaşa bana göre değil gibi. Yaşlılığımı hayal bile edemiyorum, elimde baston falan, torunlar. Ben yatağında ölecek insan gibi değilim. Şeytan hep durtukluyo o tarafa.. neyse ;
Kelle koltukta ne olacağı belli olmayan ama adrenalinli bir hayat mı? yoksa nizami bir insan hayatı mı?
Hiç aklımdan çıkmıyor.
Sonra askerliği falan çıkardım aradan. Düşündüm; ilerisi nasıl olacak diye kendimi sağlam temellere oturtmam gerekir diye. Çünkü büyüdüğüm şehre ailemin olduğu şehre gelince başka dünya oluyordu. Herşey değişmiş birşeyler olmuş. Millet evlenmiş çoktan hayatın hayhuyuna kapılmış, evden işe işten eve olmuş. Karar verecektim. ya burda kalıp birşeyler yapacaktım ya da komple gidecektim, ailem üzülsede. Kaldım, kısa sürede maddi eksiklerimi kapattım. Ailemin imkanlarıyla ve bana güvenleriyle bazı planlarda yaptık işle ilgili. Zamanını bekliyoruz. bir iki iş teşebbüsüm oldu. Kısacası şu an bir sıkıntım yok. iyi bir işim de var, kendi işimi kurana kadar. Ama hep aklım o tarafta yavaş yavaş da çevremi kaybetmek üzereyim, ne bileyim işe git gel, normal mat bir hayat yaşa bana göre değil gibi. Yaşlılığımı hayal bile edemiyorum, elimde baston falan, torunlar. Ben yatağında ölecek insan gibi değilim. Şeytan hep durtukluyo o tarafa.. neyse ;
Kelle koltukta ne olacağı belli olmayan ama adrenalinli bir hayat mı? yoksa nizami bir insan hayatı mı?
Hiç aklımdan çıkmıyor.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
En İyi Cevaplar