Ailem benden nefret ediyor, haksız olduğum konu nedir?

Bazen keşke ailemi seçebilme şansına sahip olsaydım diyorum.

Her tartışmada biraz daha aralanan maskeleri,arkasında gördüğüm korkunç yüzler, ve buna rağmen korumaya çalıştığım kişiliğimle bir sonuç vermeyen bir mücadele haline girer oldum.

Tüm problem, onların beni olmamı istedikleri kişiye dönüştürmesi ile başladı. Çok değil bir kaç sene öncesine dek, hayatı, kendimi seven, gezen, yeterince sosyal biriydim. Bu durum annem ve ablamlara rahatsızlık veriyordu, asıl problem beni olduğum gibi kabul etmiş olmamaları, ve beni kafalarında oluşturduğu evlat, kardeş portrelerine sığdırmaya çalışmış olmalarıydı. Ben ise karakterim gereği tüm kalıpları yıkan biriydim. O kadar çok baskı vardı ki üzerimde, mesela evden dışarı çıktığımda, ve eve geri döndüğümde herkesin suratı beş karış oluyor, ve bana sanki kötü bir şey yapmışımda, oradan geliyorumuşum gibi muammele ediyorlardı. Ben ise arkadaşlarımla buluşup, oturup sohbet ediyordum sadece. Ama saat sekiz'i geçtikten sonra, eve gelmemin altında hep bir sebep aranıyordu. Tek sebep eve geç gelmem değil, erken geldiğimde de problemler vardı, ya da dışarı hiç çıkmadığımda da.

Çok net hatırlıyorum, bileğime küçük bir dövme yaptırmıştım, belli bile olmuyordu. Arkadaşımın bunu aileme söylemesi üzerine, annem ve ablamdan dayak yedim ve kapının önüne konuldum. Annem ayaklarımdan tuttu, ablam ise kollarımdan, ve beni öylece kapı dışarı ettiler, bana "Eve gelme" dediler.

İnternetten tanıştığım ve yüzünü hiç görmediğim biri vardı, adı Ferhat, kendisi arnavuttu. Bunun dışında başka bir şey bilmiyordum, bakırköyde bir mağazada çalışıyordu. Onun yanına gittim, (16 yaşındaki akıl) Kalacak bir yerimin olmadığını söyledim, beni yanına aldı. Derime işlettiğim küçük dövmem sızlıyordu, çekilen saçlarım, elimi her saçıma attığımda kopuyordu. Şiddete maruz kalmış küçük bedenim acıyordu.

Bu üç öncesine dair hatırladığım tek şey. 17 yaşımdayken de ayrı yaşayan babamı kaybettim. Geçmişin şimdiki zamandaki anlamı bu benim için.

Şu an ablamlar evlendi, bense 19 yaşımdayım, evden fazla çıkmayan biri oldum. Annem ise her gün ablamlara gidiyor ve eve geç saatte dönüyor, her tartışmada bana "sen bir yüksün" içerikli imalar yaratılıyor, "sen olmasan her şey daha iyi olurdu" gibi. Kendimi anlatmaya çalışıyorum ama kimse beni anlamıyor. Bir şekilde beni suçlu konumuna sokuyorlar, bunu başarıyorlar.

Evlenene dek çalışmayan yiyip içen annemin eline bakan ablalarım bugün bana, sen vasıfsızsın (tek vasfın güzelliğin) sen hiçbir şeysin, sen olmasaydın, annem çalışmazdı, diyorlar. Yoruldum her tartışmada aynı cümleleri duymaktan. Bu insanlardan kurtulmak istiyorum, beni psikolojik olarak kötü yönde etkilediklerini düşünüyorum. Onları hem seviyor, hem de nefret ediyorum. Onlar benden sevgiden çok nefret ediyorlar. Sizce ne yapmalıyım? Onlara karşı bundan sonraki tutumum ne olmalı? teşekkür ederim.