Bir insanın ailesinden nefret etmesi normal bir şey mi?

katılıyorum yas06'ya.kimseden nefret etme hele onların ayrılmalarında hiç suçu olmayan kardeşinden.öyle bi zaman olurki nefeslerine bile muhtaç olursun,annemle bende bazen kavga ediyoruz hatta ileri gidip onlara bağırdım bile oluyordu ama sonra köpek gibi pişman oluyorum bu dünyada onlardan başka kimsemiz yok onlar olmasa sana kim sahip çıkacak çok güvendiğimiz akrabalarımız yoksa en yakın arkadaşlarımızmı,kimse kimseye bakmaz bu devirde sıkı sarıl onlara bağlarını koparma

aynen , cogu zamanda arkadaslarimda kalirim :/

ama bu kardesimle kavga etmemi engelemio , onunla kavga etimizdede babam araya girio veya onu simartmalari onun yolundan cikmasina yetio

en iyisi , uzaklasmak :

simdilik yok :/ en fazla evden tasinriim , ki bunu yuz kere soylemisidmri babam duymamazlikdan gelio, gerci 18 ol naparsan yap okudun surece arkandaydim dedi ama evden tasinamyi dunusuyorum bir kac aya kadar

arkadaslar var zaten onalr ailelerile yasamioalr zaten , ama beraber ev bakioruz simdi , ve bende zaman aliorum babamla konusmak icin ,

ha ha :D tesekur ederim, ve gercekden denedim, ya oyle bir hiski anemi gordumde sarilmak isterim ama biryandan ona okadar sinir nefret vari icimde , yapamam, sarildimda opmeye calisdimdada tuhaf hisediorum, ben deyilmisim gibi isteyerek deyil tuhaf bir his :)

merakımdan soruyorum 18 yaşındasın ayrı bi ewde arkadaşlarınla yaşicaskın masraflarını nasıl karşilicaksın ?

ben londrada yasiyorum , burdaki devlet evsiz olanlara para yardiminda bulunyolar ve evin kiraisni onlar oduyorlar okudum surece ve okuyorum, okula gitim icinde ayri para aliyorum tuhaf bir sistem ama devlet diyelim ve arkadaslarim benden buyukler calisiolar 3e bolunuyor ve part time is bulucam :D