Ailem beni neden hiç sevmedi?

içime daha fazla atamayacağım. dökmek istiyorum bir yerlere. tek bir yorum dahi gelmese bile yazmak ve rahatlamak istiyorum. Aile konusunda yüzü hiç gülmediği için diğer konulardada gülmemiş bir insanım. İşte bu cümle yetiyor tüm hayatımı özetlemeye. Küçüklüğümden bu tarafa şöyle bir bakıyorumda ailem beni isteyerek doğurmamış. Zorunluluktan doğurmuş. Hani evli insanın çocuğu olur düşüncesiyle dünyaya getirilmiş bir çocuğum ben. Babama en son 5 yaşında sarılabildiğimi hatırlıyorum, ondan sonrası yok. Çok soğuk bir insan. giderim yanına birşeyler konuşmak isterim ama ya cevap vermez ya da kısa kısa cevaplarla resmen defol git başımdan der. İlkokul yıllarımda dalga geçti herkes benimle kulaklarım büyük diye. Bir okul düşünün 250 kişi öğrencisi var ve içindeki herkes seninle dalga geçiyor eve geliyorum ağlıyorum kimse neyin var demiyor buna rağmen gidiyorum anlatıyorum kimse ilgilenmiyor. Beni o gün 8 yaşımda bütün sorunlarımı kendim halletmem gerektiğini anlamak zorunda bıraktılar. Ne yaşadımsa içime attım. Kimseye iki çift laf edemedim benim şu derdim var diyemedim. Bugün içine kapanık bir insan olarak toplum içinde dolaşan kimsenin hissetmediği biriyim. Ve bunun tek sorumlusu ailemden görmediğim sevgi, ilgi ve alaka. Ailemden göremediğim bu duyguları başka birilerinde aradım hep. En ufak ilgi gösteren kıza aşık oldum. En ufak yakınlık gösteren benim can kardeşim oldu. Çünkü küçüklükten beri görmediğim şeyler bunlar ve ben bunlara açım. Bir insana da böyle bağlanınca seni terkettiklerinde ki acıyı siz tahmin edin. O acılarla büyüdüm ben. hep terkedildim sevilmedim. Bugün hala denerim anneme babama sarılabilmeyi onlarla konuşabilmeyi ama nerde. Hepsi içinde benim olmadığım hikayelerini yazmışlar. Üniversite olarak onlardan 1.000 km uzaktaki bir şehri tercih etmem bile özletmedi beni onlara. Yaşım ilerledikçe bu evde yerim olmadığını daha iyi anlıyorum artık. Bunu okuyan anne babalar ve adayları, çocuklarınıza benim yaşadıklarımı yaşatacaksanız ne olur doğurmayın onları..