Çok yıprandım ne yapmalıyım?

Öncelikle yaşadıklarına iyi tarafından bakmaya çalışmanı öneririm. Tümü acıdan ibaret olsa bile. "Senden daha kötü durumda olanlara bakıp şükretme" olayına hiç girmeyeceğim, bu bakış açısından hoşlanmıyorum fazla. Başkalarına bakmadan da şükredebilmeli insan. Ama şu da var ki, acı şeyler yaşadım, psikolojisi insana yük olur. Yaşadıklarını bırakıp geçmezsen önüne engel olur, yeni diyaloglarında önüne önyargı, korku vs olarak çıkar. Kimse olmasa bile en başta kendi kendine yük olur yolunda. Bakış açısı bakışları da etkiler, negatif etkiyi karşıya aksettirir. Ki sendeki bu güvensizlik halini hisseden kişilerde de sana karşı bir güvensizlik oluşabilir haliyle. Daha en başta bir güvensizlik paradoksu oluşur. Zaten güven de karşılıklı olursa ancak o zaman sağlıklı bir diyalog olabilir.

Peki güven nasıl geri kazanılabilir..
Güven öncelikle tevekküle dayanmalıdır benim kıstasıma göre.
"Elden gelen" noktasında kendisine güveni kazanmalıdır ilk önce insan. Tüm bu çerçevenin üzerinde de, kendisi doğru oldukça "hayırlı olan" ile karşılaştıracağı konusunda da Allah'a güvenmelidir. Doğru olanla, demiyorum özellikle. Çünkü bazen yolumuz "doğru olan"a varmadan önce "hayırlı olan"a bir uğrayıp sınav olabilir, acıyı tecrübe edebilir. Allah da bu yolla şahsımızı "hayırlı olan"dan "doğru olan"a böyle çevirecektir belki, kim bilir. Güvenimizi sınava tabi tutuyordur. Biz güvenimizi ararken asıl güven sınavını kaybeden bizizdir belki.

Ve güvendiğimiz yerden yaralanma konusunda da temkinli bir güvenmeyi tavsiye ediyorum. Çünkü kusurlu bir dünyada kusursuz bir güven en başta bir kusurdur. Nefis her an hepimizle uğraşır, nasip de bazen elde olmayan olumsuz sebepler doğurabilir. Bu minvalde kusursuz bir güvenle dayanacağımız dostumuzun bize zararının dokunması için hiçbir şey yapmasa bile çekilmesi yeter, bizim düşüp yaralanmamız için. Ama "güvenli" bir mesafeden yan yana yürümek öyle mi?

kaybetiğin güveni malesef deneyerek kazanacaksın ama fazla kaptırmadan sadece konuşarak...