Annemden nefret ediyorum ne yapmalıyım?

arkadaşlar bu yazdıklarım ve yazacaklarım bir anlık sinir sonucu değil. annemden nefret ediyorum. benim hayatımın içine eden bir kadınla aynı evde günlerimi geçirmek zorundayım.. ben çok küçükken annemle babam ayrılmış babam annemi aldattığı için. sonra biz anneannemlerin köyüne gelmişiz. dedemle anneannem büyüttü beni. dedem bana allahın bir hediyesi idi allah mekanını cennet eylesin. 5 yaşlarındayken annem üniversite okumaya karar verdi. beni bıraktı köyde, amasyaya gitti. 4 sene annesiz kaldım. 1. sınıftayken dedem kanser oldu istanbula taşındık. orada tedavi görüyodu. bende 1. sınıfa İstanbul da başladım. esenler engin can güre ilkokulu... daha sonra dedem vefat etti dayımların yanına taşındık bingöle sığıntı gibi. dayım astsubay. 1. sınıfın yarım dönemini de bingöl de okudum. 2. sınıfta kastamonuya geri döndük. anlatamayacağım kadar berbat zamanlardı. 2. sınıftan 7. sınıfa kadar kastamonudaydım. iğrenç günlerdi. anneannem ben annem yaşıyorduk. bana sürekli başınızda erkek yok siz ne yapıyorsunuz ne yiyip ne içiyorsunuz çok zor olmuyor mu gibi şeyler söylüyorlardı. arkadaşlarımın aileleri dört dörtlüktü. benim anneminse görüşmediği biri kalmamıştı. herkes annem hakkında konuşuyordu. daha sonra adı lazım değil biriyle tanıştı. 5 sene falan konuştular. sonra adam bunu terketti annem aşk acısı çekiyodu gözümün önünde. beni görmüyordu. neyse sonra bu adamla barıştılar evlendiler. 8. sınıfın aralık ayında kocaeliye taşındık. hayatımın en berbat dönemiydi. kimseyi tanımıyorum, evde annemin sürekli o senin baban diye başıma kaktığı şerefsiz bir adam, kimin çocuğu belli olmayan üvey kardeş ve hayat kadınlarından biraz daha edepli (!) bir anne. o zamanlar bir de aşk acısı çekiyordum. benim hayatımı mahvetti ve