Çook yalnızım öyle böyle değil. Hiç arkadaşım yok, görünmez gibiyim asosyalim, varlığımla yokluğum bir nerdeyse. Facebook twitter giriyorum hiç mesaj atan olmuyor bile.
Konuşacak birrilerine ihtiyaç duyuyorum ama yok kimse konuşmak istemiyor mesela geçen ay doğum günüm geçti kimse hatırlamadı bile. Daha nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama sadece içimi dökmek istemiştim.
Bende etrafımdaki insan sayısını azalttım şu an 5-6 kişi var konuştuğum bir ara benimde hiç arkadaşım yoktu daha doğrusu uyuşmuyorduk ayrıca geçmiş doğum günün kutlu olsun 1 ay oldu ama olsun
Bu sorun bende de var ama alıştım ya aslında bu hayata bir nevi kendimi ben attım yine bir kaç tanıdığım dostlarım var ama hep bir eksiklik hissediyorsun bazen kafan esiyo kendini dışarı atmak istiyorsun ama takılcak kimse yok yanında veya bir işin çıkıyor acil yine yardımcı olan kimse olmuyor etrafında bazen acaba psikologa felan mı gözüksem diyorum sonra vaz geçiyorum bu hayatın iyi yönlerini düşünüyorum etrafında enazından gereksiz insanlar yok bizi sevip var sayan insanlar var.
Genel bir istek bu. Dışardayken biri gelsin benle konussun istiyorum sabah insanlara kapıyı tutuyorum yüzlerine kapanmasin diye tesekkur eden bile olmuyor :/