Yalnızken nasıl mutlu olunur?

Yalnızken dediğim bekar anlamında değil. Yalnızlık işte. Seni gerçekten anlayacak birlikte vakit geçireceğin birinin olmaması.

Ben yıllarca yalnızdım ama bu bana çok normal geliyordu. Zaten her insan böyle yaşamaz mı? Evden okula/işe, ordan eve gelirsin. Kendine vakit ayırırsın. Arada etrafındaki insanlarla biraz takılırsın falan. Başka ne olacak ki? Gerçekten böyle düşünüyordum. Sonra hayatıma yeni insanlar girdi. Gerçek arkadaşlarım oldu, beni gerçekten anlayan dostlarım oldu. Belki bu size garip gelmiyordur ama ben müthiş bir aydınlanma yaşadım. Tesadüfen hayatıma giren insanlara değer verebiliyormuşum? Diğerleri bunun farkında mıydı acaba? Sınıfımda sürekli birlikte takılan iki kız vardı. Onlar da mı birbirlerine değer veriyordu? Vay be bu zamana kadar nasıl farkedememişim.

İşte bokluk burada başlıyor. Hiçbir insanı tamamen sevemezsiniz. Mutlaka en sevdiğiniz insanın bile gerçekten nefret ettiğiniz özellikleri vardır. Ve sizi en sinirlendiren, kalbinizi en çok kıran insanlar en yakınlarınızdır. Bu zamana kadar hiçkimsenin söylediği sözler benim içime oturmadı. Hiçkimsenin söylediği sözleri çok takmadım. Hiçbir zaman bu kadar depresif olmadım.

Yalnız olduğum zamanlara dönmeye çalışıyorum ama bir kere değer vermeyi ve verilmeyi öğrendim ve hayatımda eksikliğini hissediyorum. Yalnızlığı doruklarına kadar hissediyorum. Herkese karşı nötr olduğum ve bunun çok normal geldiği zamana dönemiyorum artık.

Yalnızlığın iyi taraflarını söyleyin. Yalnızken nasıl mutlu olunur?