Babam yine dövdü. Ne yapmalıyım?

Saat 03:47 sularında geziniyor.

Beynim öyle durmuş bir şekilde ki. 4 dakika boyunca tek bir cümleye takılı kalmış bakı veriyorum. Gözlerim kan çanağı olmuş, göz kapaklarım şişkinlikten fırlayı vermişken hala bağıra bağıra ağlayasımın gelmesini frenlemek amaclı yazmaya karar verdim. İçimdeki haykırışları, bağırışları, bitmişliği,’artık yeter’ çığlıklarımı biraz da olsa içimden atmak isteğişimdendir şuraya yazma zırvalıklarım. Aslında pek geçiceğini de sanmıyorum ya neyse. Yazıyorum yine.

Buraya içime attıklarımı anlatamam tabiki. bir anda nasıl anlatılır ki herşey? Anlatamam, yapamam. 20 yıldır şiddet mağduru oluşumu dile getiremem. Babamın her defasın da ufacıcık şeylerde vurmasını yazamam şu satırlarıma. Daha 20 yaşındayken hemde. Babam en çok da beni sever aslında diyip savunmaya geçebilirim şuursuzca. Çevremdeki kimse bilmiyor. En yakın dostuma bile anlatamıyorum. Hem nasıl denilebilir ki? Çocukluğum boyunca hep ‘ babam beni asla dövmez. Tokat bile vurmamıştır.’, cümlelerimle büyüdüm. Aslında öldüresiye dövmüyor. Gerçi bir sefer öldüresiye dövse de kurtulsam demiyor değilim. Genelde birisine kızgın olduğunda o kişiye tepkisini koyamaz ve acısını benden ya da annemden cıkartır. Annem zaten alışmış bu duruma. Babamın gözünü hep millet ne der bana bürümüş. Biz çocukları olarak onu ağır bir şekilde rezil ediyoruz. Yani bu benim düşüncem. Ne kadar dövse de bağırıp çağırsa da hatta sinirden evden bile kovsa, ondan nefret edemiyorum. Kinlenme endeksim yok. Hataları çok ama o benim babam. Beni ne kadar sevdiğini çok iyi bilsemde sevgisinden çok şiddeti ağır geliyor. Yüreğim dayanmıyor bu sefer. Olmuyor. Yapamıyorum. Ol-mu-yor.