Çocukluğumdan beri aileme karşı çok asiyim? Ve de Allaha karşı bir tutumum oluştu? Sizce ne yapmalıyım?

Çocukken sürekli evden kaçardım. Ailem çok üzerime düşerdi. Özellikle anneme çok gıcık kapmaya başladım sesi beni deliye çeviriyor. Ne zaman adımla seslense öyle bir sinirleniyorum ki kendimi öldüresim geliyor. Ailem benden bir şey istediğinde yapmıyorum, yapmak istemiyorum. Onlar gülüp eğlenirken benim bu ailede doğmam gerektiğini bensiz daha iyi anlaşıp daha mutlu yaşayabileceklerini düşünüyorum. Kısacası hem ben hemde onlar acı çekiyor. Annem ve babamla karşılıklı oturup konuşamıyorum. Annem bana suçu atıyor "Sen bizi doğduğundan beri dinlemedin. O yüzden böylesin kimse seni istemiyor. Kim napsın ki seni..." vs. söylenmeye başlıyor. Birde çocukluğumda yok şunu yaparsam beni korkuturlarmış bunu yaparsam korkuturlarmış. Birde batıl inançlar ekleniyor buna... ve de o kadar çok allahtan bahsediyor ki süreli allah korkusundan, namazdan bahsediyor. Hatta namazını kaçıracak diye dışarıya bile çıkmıyor. Çıkarsada ay namazım gitti diyor. Ben çocukluğumdan beri o kadar sıkıldım ki artık birileri allahtan bahsettiğinde kaçacak delik arıyorum, içim tuhaf oluyor. Özellikle allaha sığın ve ona dua et dediklerinde kafayı yiyorum. Sizce ben kötü bir insan mıyım?
Çocukluğumdan beri aileme karşı çok asiyim? Ve de Allaha karşı bir tutumum oluştu? Sizce ne yapmalıyım?
Cevapla