Soru mu sormalıyım bence mi yazmalıyım bilemedim.
Annem bana dert yanar, babam bana, aralarını ben yaparım. abim ile kardeşim aynı şekilde. Arkadaşlarım üzülünce bana gelir. Dertlere hep derman ararım genelde de bulurum. Yeri gelir karşımdakine acıdığımdan ya da üzmemek için küçük düşerim. bir fedai değilim ama kazanandan çok bişeyler kaybediyorum.
Sevdim bir kızı uzunca süre, koştum peşinden. Sevmedi beni, uzun zaman sonra başkasına açıldım, o da sevmedi beni. Sevilmeyi hakettiğimden şüphe etmeye başladım. Bıraktım artık aşkın peşinden koşmayı.
Ortamların neşeli insanı oldum hep, pozitif enerji dağıtan, sömürülmeye aldırmayan. Yeterki karşımdaki gülsün, dert edinmesin kendine. Bazen bir ortamda ya da bir olay sonrasında mutlu hissediyorum ama uzun sürmüyo, basit üzüntüler geçtiği gibi, mutluluklar da çabuk sona eriyor.
Sonuç, her durumda hayal kurar oldum. Metroda,yemekte,duşta,yürürken... Bazen o kadar güzel kurduğumu düşünüyorumki, gerçekleşme ihtimali hiç yok. Böyle olunca daha da içleniyorum. Yaşanmamışları düşünüp geceleri ağlamak, ara ara kalbe gelen sızlamalar bazen ok saplanır gibi. Bir rüya görüyorum, değer verdiğim ama değer görmediğim insanlar kurban ediyolar beni, söküyolar kalbimi pay ediyolar. Çıkaramıyorum sesimi.
Sevdim, sevilmedim ya da sevildiğimi görmeyen nankör biriyim. Bunu da yazıyorum ama niye yazıyorum bilmiyorum. Üç beş kişi okuyacak, belki bir iki tanesi yorum atıcak. Neyse ya, soru sormak gerekiyosa illa yazayım. Herkese yardım etmek istediğim için enayi miyim, yoksa iyilik yapmak beni az da olsa mutlu ettiği için bencil miyim?
Annem bana dert yanar, babam bana, aralarını ben yaparım. abim ile kardeşim aynı şekilde. Arkadaşlarım üzülünce bana gelir. Dertlere hep derman ararım genelde de bulurum. Yeri gelir karşımdakine acıdığımdan ya da üzmemek için küçük düşerim. bir fedai değilim ama kazanandan çok bişeyler kaybediyorum.
Sevdim bir kızı uzunca süre, koştum peşinden. Sevmedi beni, uzun zaman sonra başkasına açıldım, o da sevmedi beni. Sevilmeyi hakettiğimden şüphe etmeye başladım. Bıraktım artık aşkın peşinden koşmayı.
Ortamların neşeli insanı oldum hep, pozitif enerji dağıtan, sömürülmeye aldırmayan. Yeterki karşımdaki gülsün, dert edinmesin kendine. Bazen bir ortamda ya da bir olay sonrasında mutlu hissediyorum ama uzun sürmüyo, basit üzüntüler geçtiği gibi, mutluluklar da çabuk sona eriyor.
Sonuç, her durumda hayal kurar oldum. Metroda,yemekte,duşta,yürürken... Bazen o kadar güzel kurduğumu düşünüyorumki, gerçekleşme ihtimali hiç yok. Böyle olunca daha da içleniyorum. Yaşanmamışları düşünüp geceleri ağlamak, ara ara kalbe gelen sızlamalar bazen ok saplanır gibi. Bir rüya görüyorum, değer verdiğim ama değer görmediğim insanlar kurban ediyolar beni, söküyolar kalbimi pay ediyolar. Çıkaramıyorum sesimi.
Sevdim, sevilmedim ya da sevildiğimi görmeyen nankör biriyim. Bunu da yazıyorum ama niye yazıyorum bilmiyorum. Üç beş kişi okuyacak, belki bir iki tanesi yorum atıcak. Neyse ya, soru sormak gerekiyosa illa yazayım. Herkese yardım etmek istediğim için enayi miyim, yoksa iyilik yapmak beni az da olsa mutlu ettiği için bencil miyim?
Güncellemeler
+1 yıl
Sağolasın kardeşim. İnşallah.
Güncellemeler
+1 yıl
Ops yorum diye yanlış yere yazdım
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
En İyi Cevaplar