Yaşlandıklarında anne ve babaya bakmak sizce bir zorunluluk mu, yoksa başka birine muhtaç etmemek insanlık borcu mu?

Toplum olarak yaşlı anne ve babaya bakmayı, onların elini eteğini öpmeyi kutsal ve doğal bir sorumluluk olarak görürüz. Kültürümüzde "vefa" kavramı oldukça önemlidir.

Tabii, her ebeveyn ne yazık ki ideal bir çocukluk sunmuyor, kimisi büyük fedakarlıklar yaparken, kimisi ihmalkâr ya da yıpratıcı olabiliyor. Hal böyle olunca, geçmişte yaşanan kırgınlıklara rağmen "Ne olursa olsun bir anne babayı yabancı ellere, başka birine muhtaç etmemek gerekir mi?" sorusu akıllara geliyor.

Sizce geçmişte ne yaşanmış olursa olsun, yaşlandıklarında onlara bakmak her evladın kaçınılmaz bir insanlık borcu mudur? Yoksa bu tamamen aradaki ilişkiye ve yaşananlara göre değişen kişinin kendi tercihi midir?

“ Yüküm yükün idi, şimdi yükün yüküm oldu “
“ Yüküm yükün idi, şimdi yükün yüküm oldu “

Not: Anne ve babasını kaybedenlerin mekânları cennet olsun, bu sorudan dolayı kalbinizi kırdıysam şimdiden affola.

(Argo yasak!) Teşekkürler.

Yaşlandıklarında anne ve babaya bakmak sizce bir zorunluluk mu, yoksa başka birine muhtaç etmemek insanlık borcu mu?
Cevapla