Annemden çok utanıyorum?

Annem kuma. Babamın evli olduğunu bile bile onunla imam nikahı kıyıp hayat kurmayı kabul etmiş. Babamdan bu zamana kadar hiç hayır görmedi, annem çalışır evi geçindirir, babam evde kahvede yatar, anneme söver, döver, annem de hayatı boyunca söylenip hiçbir zaman tekmeyi basmadı ona. Ben daha 10 yaşındayken anneme resmi nikahınız yok, kaçalım gidelim, ben de çalışırım geçiniriz derdim. Düşünün, oyuncaklarla oynayacağıma aklım bunlardaydı işte. Annem de hayatımız boyunca bizi kangren etti, boşanmadı, ama 7/24 babamdan nasıl bıktığını, hayatının nasıl mahvolduğunu, falan filan anlatıp durdu. O kadar bıktım ki bu kadından derdi ne anlaşılmıyor benim babam ne maddi ne manevi destek sağlar karaktersizin teki ağzından tek bir güzel laf bile çıkmaz, huysuz, mutsuz, sinirli. İlk karısı da miras hakkı için boşanmıyor. Annemin eline ne geçti şimdi? Hiçbir şey? Hâlâ neden babamla anlamıyorum neden kendini bu hale sokuyor