Babam hastanedeyken kendi hayatıma dönmem çok mu garip?

Var tabi ki. Kardeşimi çağırmıştım, o orada geldi sağolsun. Annem var. Kardeşimin eşi var. O da evde yemek yapıyor temizlik yapıyor sağolsun..

O da doğru. Daha etkili ve verimli olan da budur. Ben ilk yatış günü yanında durmadım. Onun için üzülüyorum. Ama bir yandan kendime de hak veriyorum. Sabah erken kalktık ve muayeneye geldik, yatış olacağını bilmiyorduk. Eve dönmeyi umuyorduk. Öğlen saatlerinde yatışı oldu, nefes darlığı düzeldi, kendine geldi. Annem eve gidelim hazırlık yapalım dedi. Ben kalmak istedim ama annem tek de gitmek istemiyordu sanırım, gitmedi hemen. Beni ikna etti. Biraz da acıkmaya başlamıştım, yorulmuştum, babam da düzelmeye başladığı için tamam dedim en azından evde hazırlık yaparım babam için. Orada yalnız bıraktık bir kaç saat ona üzülüyorum. Sonra annem gitti hazırladığımız çarşaf pijama yiyecek vs ile beraber. Ertesi gün gittim, öğleden akşama kadar kaldım yanında. Sohbet de ettik, kendindeydi yani. Sonraki gün de evime döndüm, zaten bilet de almıştım. Hastaneye yatış olacağını bilmiyordum ki. Hiç işim olmasa yine iptal ederdim ama ayın 11'inde eğitime gideceğim başka şehre uçak biletim var.. bir de hasta oldum üzüntüden ve şefkatsizlikten, bağışıklık sistemim düştü resmen. Babamın yanında maskeyle oturdum. Hasta hasta orada faydam da olmazdı zaten..

Eve gidince de güzel bir pilav yaptım babama. Belki de benim eve gitmem iyi olmuştur. Annem hazırlandı, ben de yardım ettim. Çamaşır bulaşık işleri vardı mesela ben yaptım.

Annem kalıyor çoğunlukla.. annemin ameliyatında ben işyerinden izin alıp gitmiştim kalmıştım bir kaç gün ama evdekiler sanki ben mecburum gibi davranmaya başlamışlardı. Özellikle kardeşim hiç yardımcı olmamıştı. Bir gece babam kalmıştı sadece. O zamandan beri kimsenin yanında kalmamaya karar verdim valla. Kadınsın diye bakıcı muamelesi görüyorsun..

Kardeşim değişmez..

Ben gidene kadar da taburcu olur babam zaten. Halalarim var onlar da gelip kalır mı bilmiyorum..