Aile baskısı yüzünden hayatlarını erteleyen iki kız kardeş sizce ne yapmalı?

27 yaşındayım, ablam 35 yaşında. İkimiz de yıllardır ailemizin düşünceleri ve kuralları arasında kendi hayatımızı yaşamaya çalışıyoruz. Ailem oldukça geleneksel ve kısıtlayıcı bir aile. Asıl problemimiz de yıllardır kız çocuklarının hayatına bakış açılarından kaynaklanıyor.

Önce babamdan bahsedeyim.

Babam ben bildim bileli çalışmazdı. Sigortasını zorla ödeyip erkenden emekli oldu ama emekli maaşını bile hayatı boyunca doğru düzgün göremedik. Elindeki parayı tutmayı bilmez, borç üstüne borç yapardı. “Ben ancak ölünce borcum biter.” derdi ve gerçekten de öyle oldu. Babam vefat ettiğinde borçları da sona erdi.

Maddi olarak zaten zor bir hayatımız vardı. Fakat babamın düşüncesi daha da zorlayıcıydı. “Kız kısmı çalışmaz, oturur oturduğu yerde.” derdi. Abim de aynı düşüncedeydi. Ablamla benim çalışmamıza, kendi hayatımızı kurmamıza yıllarca sıcak bakılmadı. Babam ancak ömrünün sonlarına doğru, artık çok geç bir zamanda, bize çalışabileceğimiz konusunda izin verdi.

Bazen düşünüyorum: Bir babanın kızlarının çalışmasına ve kendi ayakları üzerinde durmasına izin verebilmesi için gerçekten hayatının sonuna gelmesi mi gerekir?

Şimdi 27 ve 35 yaşındayız. Babamı ve abimi memnun etmek için yıllarca uğraştık ama dönüp baktığımda elimizde bir gelecek kurabilecek kadar maddi bir birikim de yok, hayatın içinde kendimize ait bir düzenimiz de. Yaşlandığımızda kendimizi nasıl idame ettireceğimizi düşünüyorum. Bugün evlenmek istesek bile doğru düzgün bir maddi gücümüz yok. Onları memnun etmeye çalışırken sanki kendi hayatımızı erteleye erteleye kendimizi kaybettik.

Babamı kaybettiğimiz için elbette üzgünüz. Ama bir yandan da babamın hayattayken üzerimizde oluşturduğu baskının bir kısmının ortadan kalkacağını düşünmüştüm. Fakat bu kez başka bir sorun ortaya çıktı.