Anne babalar boşanırken yollarını ayırıyorlar… Peki ya çocuklarının gönlünde açılan o yara ömür boyu devam ediyor mu?

Nefsin istediğine “çocuğumun iyiliği” demek, hakikati değiştirmez.

Bazen insan aileyi değil, kendi huzursuzluğunu terk eder; sonra buna fedakârlık adını verir.

Kendini kurtarmayı erdem, çocuğun taşıyacağı yükü kader sanmak da bencilliğin en sessiz hâlidir.

Hakikat şudur ki
Nefsinin yükünü çocuğuna “iyilik” diye bırakıyorsan, o iyilik değil; güzel sözle örtülmüş bencilliktir.

Şiddet varsa kesinlikle katılıyorum. Ancak bunun dışındaki her sorunu boşanmak için yeterli görmek bana göre doğru değil. Evlilik biraz da sabır, anlayış, fedakârlık ve sorumluluk gerektirir. Her anlaşmazlıkta “ben böyle istiyorum” deyip çekip gitmek çözüm değil; biraz da bencilliktir. Her sıkıntıda kapıyı göstermek yerine, gerçekten düzeltilmeye değer olan şeyler için mücadele etmek gerekir.

Evlilik, hazır olmadan atılacak bir adım değil. Çünkü boşanmanın yükünü sadece anne-baba değil, çocuklar da taşır. Bazı yaralar vardır, çocukların gönlünde ömür boyu kalır. Ben bu düşünceyi anlatmak istedim.

Bir gün çocuğum olursa çok daha iyi anlarım bu meseleyi

Bence bu çok büyük vebal o çocuklar gönülleri ezik oluyor kesinlikle bugün bunu birinde gördüm çok daha iyi anladım anne babanın buna hakkı olmamalı

Kesinlikle bencillik ve bundan mesuller

Rica ederim