Sevgi bitmiş, şiddet ve hakaret var, bebeğim küçükken bu evliliği sürdürmek zorunda mıyım?

Ben kocamı artık sevmiyorum, kendinden çok soğuttu. Bana kötü davranıp eziyet ediyor, sonra da özür dilerim karıcım diye yağ yakıyor. Bu değer verse, sevse beni ağlatmaz, el kaldırmazdı saçma sebeplere. Hem de çorap teki yok, çöpün suyu akıyor diye falan. Çok kötü küfürlerini yuttum, anneme falan ahlak yok. Allah'a, ekmeğe bile küfür eder, ekmekleri parçalar, ezer, atar yere. Sonra özür dilerim, seni yemeğe götüreyim, iyi ki varsın'lar, şiirini okuyor. Psikolog demeyin, denendi her şey, yarıda bıraktı. Kendime saygım olmadığını görüyorum onunla yaşayarak ama bebeğim küçük, ailem durumları yok. Küs gittiğimde bile annem bizim de bir düzenimiz var dedi, resmen mecbur oldum için sürdürüyorum, tırnak yiyorum. Uyurken bile onunla. Her şey, bir şeyler yaşıyor, sabret, bebeğin babasız dağılmış ailede olmasın diyorum ama psikolojim eriyor, ışıltım gitmiş, zevk almıyorum yaşamaktan. Hastalanır üzülmem, asla rolden 'aaa geçmiş olsun, kıyamam' derim. Kınamayın hiç beni, dört duvar köşelerine, beni çok kısıtladı. Yüzüme tükürdü, bana içinde 'tatlım' diye bağırdı karısına. Sebep değse bari; patates kızartmanın yağını çekmiş diye sucuğu fırlattı bana, yemeğin yanında turşu yok diye bana hakaretler savurdu, tabak kırdı, bebeğimi korkuttu. İşe savuştururken güle güle canım diyorum, inş eve gelemez diyorum. İkiyüzlü oldum resmen, boşanamıyorum, gidecek yerim yok, çalışamam, bebek ufak. Sabretmeliyim değil mi, onu takmayayım.

Sevgi bitmiş, şiddet ve hakaret var, bebeğim küçükken bu evliliği sürdürmek zorunda mıyım?
Cevapla