Yaşlı teyze pazarda çocuk yapmam konusunda çok israrci?

Bugün pazara gittim. Köpeğimi genelde köpek arabasında gezdiriyorum; hani bebek arabasına benzeyenlerden. Yaşlı bir teyze yanıma gelip, “Bu arabada bu iti gezdireceğine çocuk gezdir, bebek gezdir.” dedi. Önce duymamazlıktan geldim. Sonra tekrar, “Bebek niye gezdirmiyorsun da itini gezdiriyorsun?” deyince ben de “Teyze, o da bebek zaten.” dedim.

“Bu mu bebek? Bu it, bebek değil.” dedi. Ben de “Bebek olsa ne olacak?” diye sordum. Verdiği cevap daha da ilginçti: “Bebek yaşlanınca sana bakar, bu it bakmaz.”

İşte benim anlamadığım tam olarak bu. Gerçekten bazı insanlar çocuklarını yaşlandıklarında kendilerine baksınlar diye mi dünyaya getiriyor? İnsan en güzel, en genç yıllarını, ileride kendisine bakacak birini yetiştirmek düşüncesiyle geçirmek yerine geleceği için birikim yapamaz mı? Çocuk sahibi olmanın gerekçesi “Yaşlanınca bana bakar.” olmamalı. Tamam, çocuk yapalım da bize bakması için mi yapıyoruz? Çocuk dünyaya getirmekle geleceğe bakıcı yetiştirmek aynı şey değil ki.

Bir de bazı insanların çocuğu olmayan birinin neden çocuk sahibi olmadığıyla bu kadar ilgilenmesini anlamıyorum. Kardeşim, bu bir tercih meselesi. Belki ben istemiyorum. Benim çocuk sahibi olmamın sana ne faydası var? Üstelik mesele sadece istememek de değil. Gerçekten çocuk isteyen ama çeşitli nedenlerle çocuk sahibi olamayan kadınlar da var. Aynı sözler onlara da söyleniyor. Karşındaki insanın hayatında ne yaşadığını bilmeden “Niye çocuğun yok?”, “Ne zaman yapacaksın?” diye sorgulamak bana çok acımasız geliyor. Cehalet gerçekten çok korkunç bir şey.

Allah’a şükür maddi durumum iyi. Yaşlandığımda bana bakması için bugün bir çocuk dünyaya getirmeye ihtiyacım yok. Gerekirse huzurevinde kalırım, kendime bakıcı tutarım; yalnız kalmamak için de bir insanı dünyaya getirip ona yıllar öncesinden görev biçmem. Kaldı ki teyzenin kendi durumuna baktığımda da “Çocuk yap, yaşlanınca sana bakar.” formülünün pek garanti çalışmadığı ortadaydı. Ben kendi arabama bindim, teyze otobüse binip gitti.

Asıl çocuk açısından düşününce bu fikir bana daha da korkunç geliyor. Düşünsenize, daha dünyaya gelirken size bir görev yüklenmiş: “Biz sana baktık, sen de yaşlanınca bize bakacaksın.” Bir insanı sevmek, büyütmek ve onun kendi hayatını kurmasını istemek başka bir şey; ileride sizin bakımınızı üstlensin diye dünyaya getirmek bambaşka bir şey.

Çocuk sahibi olmak elbette çok güzel bir tercih olabilir. Ama çocuk bir yatırım, emeklilik planı ya da gelecekte kullanılacak bir bakım sigortası değil. Kendi hayatı olan ayrı bir insan.

Neyse… Sonra ben kendi arabama, teyze de otobüse binip gitti. O cümleden sonra bu da bana biraz ironik geldi. Siz ne düşünüyorsunuz?