Aileme kızmakta haklımıyım?

Seni çok iyi anlıyorum. Bazen bende senin gibi düşünüyorum. Daha doğrusu zaman geçtikçe daha çok doldum bu konuda. Eskiden daha kolaymış ev araba sahibi olmak. O zamanlar işi bilenler şu an çok iyi hayatlar yaşıyor. Önceden yurt dışına gitmekte kolaymış. Benim ailem gitmiş mesela ama o şansı değerlendirememiş ama diğer akrabalarım değerlendirdiği için şu an çok rahat bir hayat yaşıyorlar allah daha çok versin onların hayatlarını kıskanmıyorum sadece niye ben diyorum? Bence maddi anlamda iyi bir seviyede değilsen çocuk yapmamalısın ben böyle düşünüyorum. 28 yaşındayım bir kere yurt dışına gitmedim arabam yok evim yok psikolojik olarak çok yıprandım bir dönem hasta oldum bunları hakedecek ne yaptım yani? Ve çokta çabaladım. Daha güzel bir şekilde zamanı geçirmek isterdim bu gençlik yılları ne zaman gelecek ki birdaha? Maddi tarafını geçtim en çok manevi yönden yalnızlık insana çok koyuyor. Hiçkimse yanımda değildi mesela benim kendim çalıştım kazandım kendimi eğittim. Hani bir söz varya kimse gemiyi nasıl getirdiğini sormaz gemi kenara yanaştı mı diye sorar diye aynen öyle o zamana kadar kimse yanında değil ve bunlarla yüzleşmek o kadar zor ki tokat gibi çarpıyor insana. İşte büyümekte tamda bu. Demek ki bu zorlukları atlacak güce sahibiz bu şekilde bakıyorum olaya kpssye odaklanmanı öneririm kaç yaşında olduğunun bir önemi yok 40 yaşında bile hazırlananlar var ayıp değil sonuçta