Neden aşırı seküler, CHP'li ailelerde anne babalar daha neşeli ve anlayışlı oluyor?

İlk bahsettiklerin gerçekten daha mutlu da olabilir, olmayabilir de. Çünkü biz insanların evinin içini değil, dışarıya gösterdiği kısmını görüyoruz. İnsan beyni de dikkatini çeken örnekleri daha kolay hatırlar. Kendi evindeki kavgayı, baskıyı, huzursuzluğu en ince ayrıntısına kadar bilir; başkasının evinde ise çoğu zaman sadece gülen yüzleri görür. O yüzden "şu görüşteki herkes mutlu, bu görüşteki herkes mutsuz" demek sağlıklı bir sonuç olmaz.

Ama şu konuda sana kısmen katılıyorum: Eğer gerçekten böyle bir fark hissediliyorsa, bunun sebebini dinde değil, insanların dini yaşama biçiminde aramak gerekir. Çünkü din ile insanların dine eklediği kültür, siyaset, töre ve alışkanlıklar aynı şey değildir. Zamanla bunlar birbirine karışınca insanlar hangisinin Allah'ın emri, hangisinin insan sözü olduğunu ayırt edemez hâle geliyor.

Mesela olmamız gereken, adaletiyle örnek gösterilen Hz. Ömer gibi olmakken; ne yazık ki bazen kendimize gelince Hz. Ömer, başkasına gelince Ebu Cehil kesiliyoruz. Sorun burada başlıyor. Doğru ilkeleri savunup yanlış davranışlar sergileyince insanın içinde de bir çatışma oluşuyor. İnsan ruhu, inandığı ile yaşadığı arasında büyük bir uçurum olduğunda yoruluyor. Bu sadece din için değil, hayatın her alanında böyledir.

Bence asıl gözden kaçan nokta şu: Din sadece namaz, oruç, sakal, tesettür veya bazı yasaklardan ibaret değildir. Din aynı zamanda karakter eğitimi, öfke kontrolü, merhamet, adalet, dürüstlük, empati, kul hakkına dikkat etmek, kibri yenmek ve nefsi terbiye etmektir. Yani insanı her yönüyle geliştirmeyi amaçlayan bir bütündür. Biz bazen bu bütünün küçük bir parçasına aşırı odaklanıp diğer taraflarını ihmal ediyoruz. Dış görünüşe veya şekle önem verip ahlakı, nezaketi ve merhameti geri plana attığımızda ortaya dinin kendisi değil, eksik yaşanmış bir versiyonu çıkıyor.

Üstelik ibadetleri bile gerçekten olması gerektiği gibi yapıp yapmadığımızdan emin değiliz. Bazen yıllarca aynı şeyi yapıyoruz ama amacını, ruhunu ve insana ne kazandırması gerektiğini unutuyoruz. Şekil kalıyor, öz kayboluyor. İnsan da bir yandan yapmak zorunda hissediyor, bir yandan bunun hayatına neden yansımadığını anlayamıyor. Böyle olunca zamanla suçluluk, öfke, tahammülsüzlük ve çelişkiler birikebiliyor.

Bir de işin siyaset tarafı var. Siyaset üstü olması gereken din, siyasi kimliklerin parçası hâline getirildiğinde insanlar zamanla dini yaşamak yerine siyasi tarafını savunmaya başlıyor. Buna kültür, töre ve gelenek de eklenince, aslında insan sözü olan birçok şey din zannediliyor. Bu da hem dini ağırlaştırıyor hem de insanı yoruyor.

O yüzden ben sorunun kaynağını İslam'da değil, insanların onu eksik, parçalı veya yanlış temsil etmesinde görüyorum. Gerçekten yaşanabilseydi; insanı daha adil, daha huzurlu, daha merhametli ve daha güvenilir hâle getirmesi beklenirdi. Eğer tam tersi oluyorsa, bence dönüp önce kendimizi ve yaşadığımız anlayışı sorgulamamız gerekir; dini değil.

Bence sorun yanlis olayin bi ucu din bi ucu chp olamaz boyle bakarsan zaten bastan yanlis bakiyorsun demektir

Dindar ailelerde genelde ne şaka olur ne eğlence ne de neşe ak, ille de ciddiyet!.. ciddiyet!.. ciddiyet!..

çok yanlış olay sadece ekonomik..
ekonomisi iyi olan aileler daha rahat serbest takılır.

Tam olarak yıllardır düşündüğüm tepki alırım diye sustuğum konuyu dile getirmişsin çok teşekkür ederim bu konuda konuşacak o kadar çok şey var ki uzun bir zaman fırsat lazım

Dinler beyin çürüten yalanlar olduğu için.

Bizimkiler kan kusturdu

din maskesi takmadikari icin

Aşırı siküler onal çünkü