Aile baskısı, depresyon, işsizlik ve biten ilişkilerle bu hayatta nasıl toparlanacağım?

Yeni işim olmuyo ki. Zaten çabalayacak takaatim yok. İş de yok. Bilgisayar mühendisiyim olmuyo iş. Babam geliyo çıt desem ağlayıp duruyor kocaman adam annem geliyor ben boşanmak istiyorum bı eve çıkıp para veremedin bana vs vs sürekli üzerime geliyor bı halta yaramadın diye. Kendime napayım ben bilmiyorum ki. Yeni iliskiden çıktım sırf kendimi bırakmayım diye biriyle görüşüyorum normalde hiç karakterime uygun olmayan bir şeyi yapıyorum. Hemen biten bı ilişkinin ardından biriyle görüşmek. Sırf düşün düşün yanlış bir şey yapmayım kendime diye kendimi oyalıyorum. Aile baskısı beni kısıtlamak olsaydı umrumda olmazdı. Alasını yaşadım kim ne derse desin hayatıma bakarım ama şu an herkes yılların birikintisini benden çıkarıyor

Valla benim asla yapacağım bı şey değildi. Zaten şu an olan olaylara üzülmüyorum benim bu şeyi yapacak kadar asagilik bir seviyeye gelmeme üzülüyorum. Adam benden durduk yere saadece sinirden ayrılıyor. Köpek gibi sevdiğini biliyorum. 1 hafta geçmiş geri geliyor. Ben neyim ya insanların stres tahtası miyim gelen vuruyo giden vuruyo

Ben de tamamen böyle olduğunu düşündüğüm için bu adamla birlikteydim. Zorda olsam çıkarır canını verir derecesinde bana bağlı kolay kolay bırakmayacak biriydi. Kavga etsek ertesi gün arar mutlaka toparlardı. Bı insanı tanıdım zannediyorsun seneler geçiyor hiç dusunemeyecegin şeyi yapıyor bı anda.

Tabii ki hiç sebepsiz değil. Baya durduk yere kavga ediyorduk ikimiz de çok sinirliydik o bana küfürler etmeye başladı ben de bitti dedim. Ertesi gün sinirle söyledim demeye kalmadan adam beni silmiş

Bilmiyorum 1 haftadır ben sinirleriyle oynamışım çileden çıkarmışım öyle diyor. Sinirlendiği şey de ben yamaç paraşütü kursuna başladım. Ordan biri bana yürüdü. Niye saçma sapan yerlere gidip kendime birilerini yürütüyomuşum. Faydasız işlerle uğraşıyormuşum falan. Her şey çok mantıksız

Neyse öyle işte senin de kafanı şişirdim kusura bakma