Ne yapayım çok çaresizim?

Anne baba küçük yaşta ayrıldı annem başka bir adam için bırakıp gitti babam da her gün ağlayan biri çok zor günler geçirdik hala da öyle kendime bakamıyorum babamın parası var ama asla harcamıyor bakımlı olamıyorum vucuduma sağlığıma bakamıyorum ait hissetmiyorum bu bedene asla. Yaşıtlarım gibi değilim onlar özgüvenli bakımlı kendilerini sevip sevdiriyorlar hep isyan ediyorum önce hayata sonra beni doğuran kadına keşke yanımda olup beni yetiştirseydi de millet beni hor görmeseydi arkamdan konuşup gülmeselerdi seviyorum dediğim insan benden vazgeçti en acısı da benim tam tersim olan birini sevecek onunla mutlu olacak belki de ailem diyecek ona bana vermediği bütün sevgiyi ilgiyi ona verecek önemseyecek onu beni önemsemediği kadar çok önemseyecek bense her şeye uzaktan bakıp kavrulacağım onun bile ailesiyle arasının iyi olmasından nefret ediyordum kıskanıyordum ailesi dağılsın istiyordum benim yaşadığım şeyleri yaşasın istiyorum kimse sevmez evlenmez benimle zaten 21 yaşıma giricem bu saatten sonra hayatım da bende düzelmem acı çekmeye kaybetmeye mahkumum kaybettiğim zamanı düşününce canım acıyor geri gelmeyecek diyorum ki hani bir gün biri beni sevip evlense ben nasıl onunla yaşıcam kendime bile bu kadar yabancıyken bir erkekle aynı evde nasıl yaşıcam nasıl yani hayal bile edemiyorum kendine bakmaktan aciz olan bir insan nasıl evlilik yapabilir ki kendimle hiç bir bağım yok vucudumu yüzümü sevemiyorum her yerim dökülüyor zaten ben evlenemem kimse beni eşi yapacak kadar önemsemez onuda biliyorum
Ne yapayım çok çaresizim?
Cevapla