Toksik evlilikte annem babamı nasıl boşanmaya ikna edebilirim, ne demeliyim?

Bizimkilerin toksik bir birliktelikleri var ama annem daha çok zarar görüyor, sağlığı etkileniyor. Tolere ettiği için sinir falan kalmadı kadında. Ben babamla iletişimi keseli oldu baya. Hiç ayırmak falan düşünülür mü demeyin at gözlüklü, insan kılıklılar, evin bereketi kalmadı. Annem, ilk defa çocukları büyüyen ve ayrılan insanlarla alakalı bir şeyi örnek söylerken duydum babama. Annem ne olursa olsun böyle konuları açmazdı. Babam geçen gün "Yapabilecek olsam çoktan sizi terk ederdim." dedi, üzülmedim aksine sonunda yansıttığını dile getirdi diye sevindim. Çünkü kendimi bildim bileli diken üstündeyim, bizi terk edecek diye hissediyordum, asla ona güvenmememizi kendi istemezdi. Onsuz yapamayacağımdan değil, arada kalmış olmanın verdiği rahatsızlıktan rahatsızdım. Ama kötü olmamak için gitmiyordu, parazit gibi. "Sizi terk ederdim." cümlesini de kıvırmaya çalışmıştı hatta ama annem algıladı çoktan. Yani gidiyorsa gitsin, en azından hayatımda kalabalık yapmaz. Ve çevremde onun olmadığı gibi biriymiş gibi rol kesmek zorunda kalmam. Rahatlarım. Annem çok emek verdi, olmayınca daha çok emek verdi. Bir şeyleri üsteleyince eninde sonunda olacağını düşünen tür bir karakteri var. Ama bir trende ne kadar uzun yanlış yolda yol alırsan, o kadar bedeli ağır olur. Annem babamdan emeğinin karşılığını talep ediyor. Ama karakter olarak alabilecek bir karakter değil. Babam da verebilen bir karakter değil. Kısaca bir ilişkisi olmaması gereken bir insan. İşler fiziksele gelmeden, benim tarafımdan ne denmeli de bitmeli.