Ölüm gerçeği yüzüne tokat gibi çarptığında, kaybını hazmedemediği durumda, teslimiyetle isyan arasında ne yapmalı insan?

Ölüm gerçeği insanın yüzüne bir tokat gibi çarptığında, o kaybı ya da kendi faniliğini hazmetmek dünyanın en ağır yüküne dönüşür. İnsan o an teslimiyetin huzuru ile isyanın öfkesi arasında sıkışıp kalır. Ben de bu savaşı çok yakından, kanser teşhisi aldığımda ve ölümün nefesini ensemde hissettiğimde bizzat yaşadım. İlk başta bunu kabullenmekte, hazmetmekte çok zorluk çektim; ruhum isyanla teslimiyet arasında gidip geliyor sürekli Fakat o karanlığın içinden geçerken esas meseleyi fark ettim: Ölümün bu kadar yakın olduğunu görmek, aslında hayatın her bir saniyesinin, her bir nefesimin ne kadar benzersiz ve kıymetli olduğunu öğretti. Nihayetinde anladım ki; ölüm gerçeği bizi yok etmek için değil, geride kalan zamanı hakkıyla yaşatmak için yüzümüze çarpıyor. İsyanı da teslimiyeti de geçtim artık ben artık sadece her nefesimin kıymetini biliyorum