Sizce her vedanın içinde biraz teşekkür, biraz hüzün ve biraz da umut var mıdır?

KızlarSoruyor’a Veda

Bazen insan, bir yere yalnızca yazmak için değil; kendini bulmak, kendini dağıtmak ve yeniden toparlamak için uğrar. Kelimelerle kurduğum bu yolculukta KızlarSoruyor benim için sadece bir site olmadı… Bazen bir sığınak, bazen bir ayna, bazen de içimdeki sessizliğin sesi oldu.

Burada yazdım…
Bazen çok düşünerek, bazen hiç düşünmeden.
Bazen bir yarayı anlatmak için, bazen de bir yarayı gizlemek için.

Ve her yazının bir karşılığı oldu.
Okuyan, anlayan, anlamaya çalışan…
Katılan, karşı çıkan, düşündüren…
Hepsine içten bir teşekkür borçluyum.

Belki isimlerini bilmiyorum ama kalbimde bıraktıkları izleri biliyorum. Çünkü bazı insanlar isimleriyle değil, bıraktıkları hislerle hatırlanır.

Bu gece burada bir sayfayı kapatıyorum. Ama biliyorum ki bazı vedalar bitiş değil; sadece başka bir cümleye hazırlıktır.

Hakkınızı helal edin.
Ben de herkese hakkımı helal ediyorum.

Ve en çok da şunu söyleyerek gidiyorum:
Kelimeler bazen insanı iyileştirmez… Ama insanı hayatta tutar.

Hoşça kalın...

Çünkü bazı vedalar, içinde gizli bir buluşma ihtimali taşır…

Özel teşekkürlerimi sunarım

@Leviathan_S

@Fatmadolunay

@r_engarenkyollar

@Gri3480

Ve diğer tüm dostlara...