Gerçekten sevdiğimiz birini tamamen unutabilir miyiz?

Evet, insan unutur. Zaten insana duyulan sevgi ve şehvet hissi sonsuz veya kalıcı bir şey değil ki; hepsi fani, hepsi geçici. Zamanla ne kadar sevdim desen de o hisler söner, geriye sadece belli belirsiz bir anı kalır ve en nihayetinde unuturuz.

İnsanoğlu doğası gereği unutmaya meyllidir. Bugün içimizi yakan, onsuz yaşayamam sandığımız, aklımızdan hiç çıkmayacağını düşündüğümüz şeylerin bile bir süre sonra esamesi okunmaz. Çünkü kullara duyulan o aşırı meyil, o yoğun çekim ve şehvet duygusu sonsuza kadar aynı hararetle süremez. İnsan nefsine cazip gelen, gözünü boyayan şeyler vakti gelince tazeliğini yitirir. Başka dertler girer hayata, başka sorumluluklar gelir, zihin kendi kendini yeniler ve o insan gözünde de kalbinde de sıradanlaşır.

Gerçekten sevdim dediğin şey bile dünyalıktır, fanidir. Dünyada kalıcı olan tek şey Yaratıcıya duyulan bağdır; kullara olan hislerin hepsi zamana yenilmeye mahkumdur. Bugün unutamam diye kendini helak edersin, yarın dönüp baktığında kendi haline gülersin. O yüzden bir insana bu kadar büyük anlamlar yükleyip Unutabilir miyim diye kendini yormanın alemi yok. Hayat devam ettiği sürece, ne sevgiler ne sevdalar unutuldu gitti. Zamanını ve niyetini doğru şeylere verdiğinde, o insanın da yavaş yavaş zihninden silinip gittiğini, geride hiçbir ağırlık bırakmadığını kendi gözünle görürsün.

Hiç bir şey unutulmaz unuttum diyen en büyük yalancıdır.
Nefret doludur.
Ancak bazı şeylerle hesaplaşmak , konuyu kapatmak gerekir.
Ve sonunda tozlu raflara layık olduğu yere konulması gerekir.
Gerektiğinde nadiren de olsa çıkartıp belli ölçüde bakarsın , üstün körü.
Sürekli dikiz aynası izlenmez.

Sen beni bir ayda unutursun, ben seni bütün gezegenlerde ararım