Yalnızlık neden bu kadar yoğun hissediliyor?

O hissizlik hayattan tat alamamanın hissizliği. Yalnızlığımızı dağıtmanın yolu öncelikle kalbimizi açabilmekten geçiyor tabii niyetimiz yüzeysel ilişkiler kurmaktan ziyade gerçek bağlar kurmaksa. Önce kalbimizi açabilmeliyiz, sevmeye ve güvenmeye cesaret edebilmeliyiz. Bunu yaptıktan sonra karşımızdaki insanın değerli bir insan olduğuna, onunla zaman geçirmenin bize iyi geldiğine kanaat getirirsek onunla ilişkimizi kalıcı hale getirmek ve bağımızı güçlendirmek için ona özen göstermeyi ve ilişkimiz için emek vermeyi bilmemiz gerekiyor. Maalesef sevmekten korkuyoruz, üzülmemek için duvarlar örüyoruz ya da çoğumuz kalbiyle, duygularıyla o kadar temassız ki bağ kurma ihtiyacını göremiyor bile. Değerli bir insanla karşılaştığımız zaman onun kıymetini bilmeliyiz. Başarısında tebrik etmeli, kötü gününde destek olmalıyız. Üç günlük dünya... İnsan geriye baktığında en çok sevginin kalıcılığını görüyor. Affedici olalım, çok büyük sınır kayıpları yaşamadan yürütebildiğimiz ilişkilerimize sahip çıkalım. Nefret, kin, unutmazlık, mükemmeliyetçilik... Büyük zarar bize. Değmez bu dünya, hafiflikle yaşayalım.

Yalnızlık herkese farklı etki ediyor o yüzden çözümü de aynı değil maalesef. Tüm dertleri sıkıntıları çektim diyorsun ama yalnızlığın bıraktığı etki sen de daha kalıcı olmuş. O yüzden kafa dengi insanlarla tanışmayı deneyebilirsin. İnsanız ve yalnızlıkta bir yere kadar değil mi🙂‍↕️