Yalnızlık neden ağır gelmeye başlar ki?

Hayırlı akşamlar, hayırlı günler olsun.
Bunca yıldır kimseye eyvallah etmeden, kızlara yanaşmadan, insanlara karışmadan, tek bqşıma olduğum bir hayat sürdüm. Eğlenceli değildi. Alay edildim, dışlandım. Ancak hırs yapmadım. Kadama taksam da gülüp 2 gün sonra unuttum. Ara sıra karşılık da verdim tabii. İnsanlık halidir, yaparsın hata. Yine hakkını yemeyeyim, derim epey kalınlaştı. En azından şu zamana dek öyle düşünüyordum. Artık... Her şey ağır gelmeye başladı. Ufacık bir ümit ışığı gördüğüm herkesle alakalı yanılgıya düşüyorum. "Arkadaş" kavramını hayatımdan sildim, sildim ki güvendiklerim tarafından satılmış olmayayım. Erkek/kız fark etmeden, çok kişi tarafından yarı yolda bırakıldım. Umurumda olmuyordu, şu ana dek.
Asosyalliğe doğru yol almayı denedim. Lnu da beceremedim. Yakınların zoruyla yine gün yüzüne çıktım. Yaşıtım olan insanlardan ümidi kestiğimde, üslubum ve konuşma şeklim de değişti, yaş farkının yakın olduğu kimseyle geçinemez oldum. İş uzadı, yalnızlık baydı...

Bilmiyorum, sanırım yoruldum. Uzak durmaktan mı, kendimi tutmaktan mı, aldatılmaktan mı bilmiyorum. Kafam artık almıyor. Her şeyi bırakmaya karar verdiğim an, önüme hiç istemediğim bir sayfa geliyor. Genel gündemlerin yükü de üzerine eklenince, hayatımın kasveti daha da artıyor..
Herkesin derdi kendine büyüktür. Bu yüzden şunu diyeyim, derdimin dert olmadığını biliyorum. Yalnızca... Var mı bu herife bir tavsiyeniz? En azından bir şekilde kendime gelmek istiyorum. Umursamaz, duygusuz, vurdumduymaz beni geri istiyorum. Ne olursa olsun beni ekmeyecek olan "beni" geri istiyorum...