arkadaşlar selam.
Gerçekten artık çok bunaldım. Evde 3 kişiyiz, annem, babam ve ben. Yaz geldi geleli babama baba artık bizi bir yerlere götür, gezelim dolaşalım gezelim en azından bütün gün evde duruyoruz herkes geziyor biz gezemiyoruz, biz bütün gün bütün senelerce evde mi oturacağız diyorum. Her seferinde tamam kızım götüreceğim diyor ama hep erteliyor. Bir gün diyor işi var, bir gün diyor başka zaman gideriz, bir gün diyor haftaya kesin.
Ama işin en kötü tarafı geçen yaz da aynısını yaşadık. Geçen sene de sürekli gideriz dedi, yaz bitti ve bir kere bile hiçbir yere gitmedik. Şimdi yine aynı şeyleri söyleyince bu yazın da öyle geçeceğini düşünüyorum.
Ben evin tek kızıyım. Sürekli evde olmak bana çok ağır geliyor. Zaten çabuk sıkılan biriyim. Sabah kalkıyorum, aynı ev, aynı duvarlar. Akşam oluyor yine aynı. İnsan bazen sadece hava almak, ailece bir sahile gitmek, parkta oturmak, çarşı dolaşmak bile istiyor. Ben öyle lüks tatiller falan istemiyorum ki. Birkaç saat bile dışarı çıksak mutlu olacağım.
Artık gerçekten moralim bozuluyor. Bazen yazı boşa geçiriyormuşum gibi hissediyorum. Arkadaşlarım geziyor, anılar biriktiriyor, ben ise sürekli evdeyim. Babama bunu söylediğim zaman da tamam kızım deyip geçiyor ama hiçbir şey değişmedi oysa ki
Böyle bir durumda siz olsanız ne yapardınız? Babanızı kırmadan bunu nasıl anlatırdınız? Gerçekten fikrinize ihtiyacım var.
Gerçekten artık çok bunaldım. Evde 3 kişiyiz, annem, babam ve ben. Yaz geldi geleli babama baba artık bizi bir yerlere götür, gezelim dolaşalım gezelim en azından bütün gün evde duruyoruz herkes geziyor biz gezemiyoruz, biz bütün gün bütün senelerce evde mi oturacağız diyorum. Her seferinde tamam kızım götüreceğim diyor ama hep erteliyor. Bir gün diyor işi var, bir gün diyor başka zaman gideriz, bir gün diyor haftaya kesin.
Ama işin en kötü tarafı geçen yaz da aynısını yaşadık. Geçen sene de sürekli gideriz dedi, yaz bitti ve bir kere bile hiçbir yere gitmedik. Şimdi yine aynı şeyleri söyleyince bu yazın da öyle geçeceğini düşünüyorum.
Ben evin tek kızıyım. Sürekli evde olmak bana çok ağır geliyor. Zaten çabuk sıkılan biriyim. Sabah kalkıyorum, aynı ev, aynı duvarlar. Akşam oluyor yine aynı. İnsan bazen sadece hava almak, ailece bir sahile gitmek, parkta oturmak, çarşı dolaşmak bile istiyor. Ben öyle lüks tatiller falan istemiyorum ki. Birkaç saat bile dışarı çıksak mutlu olacağım.
Artık gerçekten moralim bozuluyor. Bazen yazı boşa geçiriyormuşum gibi hissediyorum. Arkadaşlarım geziyor, anılar biriktiriyor, ben ise sürekli evdeyim. Babama bunu söylediğim zaman da tamam kızım deyip geçiyor ama hiçbir şey değişmedi oysa ki
Böyle bir durumda siz olsanız ne yapardınız? Babanızı kırmadan bunu nasıl anlatırdınız? Gerçekten fikrinize ihtiyacım var.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer