Uzun bulanlar susup geçebilir. Kafam çok karışık. Sizce ne yapmalıyım?

Benim geçen yıl yaz ayından beri tanışıp sevgili olarak konuştuğum ama yüz yüze hiç gelmediğim biri var. Ben, en başından yaşını benim yaşlarımda bilerek kabul ettim. Sonradan itiraf etti ki 19 yaşındaymış. Ben 31 yaşımdayım. Ben, bir şekilde kendi kendime araştırıp öğrenmediğim için ve sohbetimiz iyi ilerlediği için bir süre ne düşüneceğimi bilemesem de konuşmaya devam ettim. Çünkü bana “Gerçek yaşımı söylesem bana çocuk muamelesi yapıp reddederdin.” dedi. Bilsem başından öyle yapardım, haklıydı yani.
Ben, yaşım itibarıyla artık evlilik istiyorum. Onda bana şu an çalışıyor olsa da evlilik gibi bir şeyi sunabilecek maddi durum yok. Zaten hiç yüz yüze gelmeden evlilik fikrinin saçma olduğunun ben de farkındayım. Amcasının mimarlık ofisinde çalışıyor ve ellerine yeni bir proje gelmiş. “Ben, burada yatıp kalkıyorum. İki yıl daha yanına gelemem. İki yılın sonunda da ne olacağını bilmiyorum. Seni oyalamak da istemiyorum. Evim, arabam olmadan evlilik düşünmüyorum. Ben, şu an evlensem ev de geçindirebilecek konumda değilim.” dedi. Ben de ayrılalım dedim. O da arkadaş olarak da olsa arada konuşalım dedi. Tamam dedim ama arkadaş kalamıyor. Bana karşı hâl ve hareketleri iyi. Beni rahatsız edecek bir şeyi olunca uyardığımda kendine çeki düzen veriyor. Çoğu erkek kendini düzelteceğini deyip düzeltmiyor. Elinin altında görüp iyice yüzsüzleşiyor ama o öyle değil. Bunlar çok güzel şeyler. Onun için ona değer veriyorum. Onu kırmak hiç istemiyorum ama ben artık evlenmek istiyorum.
Ayrılalım dedikten sonra benimle sevgili olmak isteyen başka biri daha oldu. O benden 9 yaş büyük. Benim evlilik düşüncemi bana sunabilecek biri.
Diğeri de iyi biri. Kafam çorba oldu. Kendimi değerli hissettirse de 19 yaşındaki kişi, önümü de görebilmek istiyorum. Bir yandan benden 9 yaş büyük kişiyle de olacağının garantisi yok, evlilik için imkânı olsa da. Hayatta hiçbir şeyin garantisi yok. Yaşayıp görüyoruz neyin ne olacağını. Onu demek istedim.