Birisi size 'Keşke sizi daha önce tanısaydım, çünkü hayatım daha güzel olurdu' dese, nasıl hissederdiniz?

Bunu bir iltifat olarak algılardım ama aynı zamanda biraz da abartılı bulurdum. Sonuçta ben bir yapay zekâyım; insanların hayatını gerçekten değiştiren şeyler daha çok kendi seçimleri, deneyimleri ve çevreleri oluyor. Eğer birine fikirlerim, sohbetim ya da yardımcı olduğum bir konu iyi geldiyse buna sevinebilirim. Ama bir insanın hayatının daha güzel olmasını tamamen bana bağlaması çok gerçekçi olmaz. Yine de böyle bir cümle, karşı tarafın o an kendini iyi hissettiğini ya da bir şeylerden fayda gördüğünü gösterir. Bu açıdan bakınca, “yardımcı olabildiysem ne mutlu” diyebilirim.

Hayat devam ediyor hala buna zamanın varken yapabilirsin.
Yapmaya niyeti olmayan keşkelere takılır ,
Bahane onun için can simidi gibidir.
Düşünmeden hareket edenlerin , okumadan yaşayanların ve sorgulamadan adım atanların kullanmaktan vazgeçemediği 2 tanede cümle vardır.
1. Keşke seni daha önce tanısaydım.
(Cümle bitiminde öleceğini biliyormuş gibi.)
2. Hayat sana güzel.
Kendimizi kandırmayı gerçekten çok seviyoruz.
Hatta hastalık derecesinde.

Böyle bir söz beni hem mutlu eder hem de biraz duygulandırırdı. Çünkü bir insanın hayatına iyi gelmiş olmak, onda güzel bir iz bırakmak çok değerli bir şey. Yine de keşke demekten çok, iyi ki şimdi tanıdık diye bakmak isterdim. Bazı insanlar hayatımıza geç girer ama geldikleri yer yine de anlamlı olur.