Ev kızıyım diye ailem harçlık olarak ayda sadece 10 bin lira veriyor. Kır dizini otur evinde, masraf çıkarma diyorlar. Haklılar mı?

Ben henüz 18 yaşında atanmış, tam 6 yıldır acillerde sabahlara kadar nöbet tutarak gençliğini çürüten 24 yaşında bir Hemşireyim. Sabit maaşım, nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte hesabıma her ay net 100.000 TL yatıyor.
Fakat atandığım o ilk gün, ben henüz 18 yaşında gencecik bir kızken, ailem 'Sen daha küçüksün, paranın hesabını bilemezsin' diyerek maaş kartıma el koydu. Tam 6 yıldır kendi emeğimin yüzünü göremiyorum. Ayda 100 bin lira kazanıyorum ama ailem kendi kan ter içinde kazandığım paramın içinden bana ayda sadece 10.000 TL, yani güncel asgari ücretin yarısı kadar bile olmayan bir harçlık veriyor.
Günümüz şartlarında çalışan genç bir kadının yol, yemek, kılık kıyafet, kişisel bakım ve en temel sosyal ihtiyaçları için 10 bin liranın ne kadar yetersiz olduğunu anlatmaya çalıştım. 'Bu para bana yetmiyor, 10 bin lira çok az değil mi?' diye isyan ettiğimde ise karşıma geçip beni şu sözlerle ezdiler:
'Sana her ay dünya kadar para veriyoruz, daha ne istiyorsun! Bekar bir kız için bu para çok bile. Evde kiran yok, faturan yok, yemeğin zaten hastaneden çıkıyor. Dışarıda kafelerde parayla ne işin olacak? Lüks peşinde koşma, millet o parayla ev geçindiriyor, sen elindekiyle yetinmeyi bil!'
(Benim acillerde kan revan içinde, sabahlayarak kazandığım 100 bin liranın içinden bana 10 bin lirasını verip, bekar bir kız olduğum için bunu bana çok bile görüyorlar!)
Peki 'Bekar kız için 10 bin lira sana çok bile' deyip gasp ettikleri o devasa paranın kalan 90 bin lirası kime gidiyor dersiniz? Tamamı evli abime! Neymiş; abim ev geçindiriyormuş, yuvası varmış, asıl onun masrafı çokmuş...
Ben 18 yaşından beri ömrümü hastanelerde tüketiyorum, ayda 100 bin lira kazanıp 'bekar kızsın' denilerek 10 bin liraya mahkum ediliyorum; evli abim ise benim 6 yıllık alın terimle sefa sürüyor.

Ben henüz 18 yaşında atanmış, tam 6 yıldır acillerde sabahlara kadar nöbet tutarak gençliğini çürüten 24 yaşında bir Hemşireyim. Sabit maaşım, nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte hesabıma her ay net 100.000 TL yatıyor.
Fakat atandığım o ilk gün, ben henüz 18 yaşında gencecik bir kızken, ailem 'Sen daha küçüksün, paranın hesabını bilemezsin' diyerek maaş kartıma el koydu. Tam 6 yıldır kendi emeğimin yüzünü göremiyorum. Ayda 100 bin lira kazanıyorum ama ailem kendi kan ter içinde kazandığım paramın içinden bana ayda sadece 10.000 TL, yani güncel asgari ücretin yarısı kadar bile olmayan bir harçlık veriyor.
Günümüz şartlarında çalışan genç bir kadının yol, yemek, kılık kıyafet, kişisel bakım ve en temel sosyal ihtiyaçları için 10 bin liranın ne kadar yetersiz olduğunu anlatmaya çalıştım. 'Bu para bana yetmiyor, 10 bin lira çok az değil mi?' diye isyan ettiğimde ise karşıma geçip beni şu sözlerle ezdiler:
'Sana her ay dünya kadar para veriyoruz, daha ne istiyorsun! Bekar bir kız için bu para çok bile. Evde kiran yok, faturan yok, yemeğin zaten hastaneden çıkıyor. Dışarıda kafelerde parayla ne işin olacak? Lüks peşinde koşma, millet o parayla ev geçindiriyor, sen elindekiyle yetinmeyi bil!'
(Benim acillerde kan revan içinde, sabahlayarak kazandığım 100 bin liranın içinden bana 10 bin lirasını verip, bekar bir kız olduğum için bunu bana çok bile görüyorlar!)
Peki 'Bekar kız için 10 bin lira sana çok bile' deyip gasp ettikleri o devasa paranın kalan 90 bin lirası kime gidiyor dersiniz? Tamamı evli abime! Neymiş; abim ev geçindiriyormuş, yuvası varmış, asıl onun masrafı çokmuş...
Ben 18 yaşından beri ömrümü hastanelerde tüketiyorum, ayda 100 bin lira kazanıp 'bekar kızsın' denilerek 10 bin liraya mahkum ediliyorum; evli abim ise benim 6 yıllık alın terimle sefa sürüyor.

Ben henüz 18 yaşında atanmış, tam 6 yıldır acillerde sabahlara kadar nöbet tutarak gençliğini çürüten 24 yaşında bir Hemşireyim. Sabit maaşım, nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte hesabıma her ay net 100.000 TL yatıyor.
Fakat atandığım o ilk gün, ben henüz 18 yaşında gencecik bir kızken, ailem 'Sen daha küçüksün, paranın hesabını bilemezsin' diyerek maaş kartıma el koydu. Tam 6 yıldır kendi emeğimin yüzünü göremiyorum. Ayda 100 bin lira kazanıyorum ama ailem kendi kan ter içinde kazandığım paramın içinden bana ayda sadece 10.000 TL, yani güncel asgari ücretin yarısı kadar bile olmayan bir harçlık veriyor.
Günümüz şartlarında çalışan genç bir kadının yol, yemek, kılık kıyafet, kişisel bakım ve en temel sosyal ihtiyaçları için 10 bin liranın ne kadar yetersiz olduğunu anlatmaya çalıştım. 'Bu para bana yetmiyor, 10 bin lira çok az değil mi?' diye isyan ettiğimde ise karşıma geçip beni şu sözlerle ezdiler:
'Sana her ay dünya kadar para veriyoruz, daha ne istiyorsun! Bekar bir kız için bu para çok bile. Evde kiran yok, faturan yok, yemeğin zaten hastaneden çıkıyor. Dışarıda kafelerde parayla ne işin olacak? Lüks peşinde koşma, millet o parayla ev geçindiriyor, sen elindekiyle yetinmeyi bil!'
(Benim acillerde kan revan içinde, sabahlayarak kazandığım 100 bin liranın içinden bana 10 bin lirasını verip, bekar bir kız olduğum için bunu bana çok bile görüyorlar!)
Peki 'Bekar kız için 10 bin lira sana çok bile' deyip gasp ettikleri o devasa paranın kalan 90 bin lirası kime gidiyor dersiniz? Tamamı evli abime! Neymiş; abim ev geçindiriyormuş, yuvası varmış, asıl onun masrafı çokmuş...
Ben 18 yaşından beri ömrümü hastanelerde tüketiyorum, ayda 100 bin lira kazanıp 'bekar kızsın' denilerek 10 bin liraya mahkum ediliyorum; evli abim ise benim 6 yıllık alın terimle sefa sürüyor.

Ailemin haklı olduğunu söylüyor herkes. Herkes yanılıyor olamaz diye düşünüyorum ve suçu kendimde arıyorum artık.

Kız çocuğuna mal mülk para düşmez, haneye giren para erkek evlada aittir erkeğin ailesi olur aile geçindirir, kız çocuğunu kocası geçindirir diyor babam

Ben henüz 18 yaşında atanmış, tam 6 yıldır acillerde sabahlara kadar nöbet tutarak gençliğini çürüten 24 yaşında bir Hemşireyim. Sabit maaşım, nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte hesabıma her ay net 100.000 TL yatıyor.
Fakat atandığım o ilk gün, ben henüz 18 yaşında gencecik bir kızken, ailem 'Sen daha küçüksün, paranın hesabını bilemezsin' diyerek maaş kartıma el koydu. Tam 6 yıldır kendi emeğimin yüzünü göremiyorum. Ayda 100 bin lira kazanıyorum ama ailem kendi kan ter içinde kazandığım paramın içinden bana ayda sadece 10.000 TL, yani güncel asgari ücretin yarısı kadar bile olmayan bir harçlık veriyor.
Günümüz şartlarında çalışan genç bir kadının yol, yemek, kılık kıyafet, kişisel bakım ve en temel sosyal ihtiyaçları için 10 bin liranın ne kadar yetersiz olduğunu anlatmaya çalıştım. 'Bu para bana yetmiyor, 10 bin lira çok az değil mi?' diye isyan ettiğimde ise karşıma geçip beni şu sözlerle ezdiler:
'Sana her ay dünya kadar para veriyoruz, daha ne istiyorsun! Bekar bir kız için bu para çok bile. Evde kiran yok, faturan yok, yemeğin zaten hastaneden çıkıyor. Dışarıda kafelerde parayla ne işin olacak? Lüks peşinde koşma, millet o parayla ev geçindiriyor, sen elindekiyle yetinmeyi bil!'
(Benim acillerde kan revan içinde, sabahlayarak kazandığım 100 bin liranın içinden bana 10 bin lirasını verip, bekar bir kız olduğum için bunu bana çok bile görüyorlar!)
Peki 'Bekar kız için 10 bin lira sana çok bile' deyip gasp ettikleri o devasa paranın kalan 90 bin lirası kime gidiyor dersiniz? Tamamı evli abime! Neymiş; abim ev geçindiriyormuş, yuvası varmış, asıl onun masrafı çokmuş...
Ben 18 yaşından beri ömrümü hastanelerde tüketiyorum, ayda 100 bin lira kazanıp 'bekar kızsın' denilerek 10 bin liraya mahkum ediliyorum; evli abim ise benim 6 yıllık alın terimle sefa sürüyor.

Ben henüz 18 yaşında atanmış, tam 6 yıldır acillerde sabahlara kadar nöbet tutarak gençliğini çürüten 24 yaşında bir Hemşireyim. Sabit maaşım, nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte hesabıma her ay net 100.000 TL yatıyor.
Fakat atandığım o ilk gün, ben henüz 18 yaşında gencecik bir kızken, ailem 'Sen daha küçüksün, paranın hesabını bilemezsin' diyerek maaş kartıma el koydu. Tam 6 yıldır kendi emeğimin yüzünü göremiyorum. Ayda 100 bin lira kazanıyorum ama ailem kendi kan ter içinde kazandığım paramın içinden bana ayda sadece 10.000 TL, yani güncel asgari ücretin yarısı kadar bile olmayan bir harçlık veriyor.
Günümüz şartlarında çalışan genç bir kadının yol, yemek, kılık kıyafet, kişisel bakım ve en temel sosyal ihtiyaçları için 10 bin liranın ne kadar yetersiz olduğunu anlatmaya çalıştım. 'Bu para bana yetmiyor, 10 bin lira çok az değil mi?' diye isyan ettiğimde ise karşıma geçip beni şu sözlerle ezdiler:
'Sana her ay dünya kadar para veriyoruz, daha ne istiyorsun! Bekar bir kız için bu para çok bile. Evde kiran yok, faturan yok, yemeğin zaten hastaneden çıkıyor. Dışarıda kafelerde parayla ne işin olacak? Lüks peşinde koşma, millet o parayla ev geçindiriyor, sen elindekiyle yetinmeyi bil!'
(Benim acillerde kan revan içinde, sabahlayarak kazandığım 100 bin liranın içinden bana 10 bin lirasını verip, bekar bir kız olduğum için bunu bana çok bile görüyorlar!)
Peki 'Bekar kız için 10 bin lira sana çok bile' deyip gasp ettikleri o devasa paranın kalan 90 bin lirası kime gidiyor dersiniz? Tamamı evli abime! Neymiş; abim ev geçindiriyormuş, yuvası varmış, asıl onun masrafı çokmuş...
Ben 18 yaşından beri ömrümü hastanelerde tüketiyorum, ayda 100 bin lira kazanıp 'bekar kızsın' denilerek 10 bin liraya mahkum ediliyorum; evli abim ise benim 6 yıllık alın terimle sefa sürüyor.

Hem ev kızıyım diyorsun hem hemşireyim diyorsun

Ben henüz 18 yaşında atanmış, tam 6 yıldır acillerde sabahlara kadar nöbet tutarak gençliğini çürüten 24 yaşında bir Hemşireyim. Sabit maaşım, nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte hesabıma her ay net 100.000 TL yatıyor.
Fakat atandığım o ilk gün, ben henüz 18 yaşında gencecik bir kızken, ailem 'Sen daha küçüksün, paranın hesabını bilemezsin' diyerek maaş kartıma el koydu. Tam 6 yıldır kendi emeğimin yüzünü göremiyorum. Ayda 100 bin lira kazanıyorum ama ailem kendi kan ter içinde kazandığım paramın içinden bana ayda sadece 10.000 TL, yani güncel asgari ücretin yarısı kadar bile olmayan bir harçlık veriyor.
Günümüz şartlarında çalışan genç bir kadının yol, yemek, kılık kıyafet, kişisel bakım ve en temel sosyal ihtiyaçları için 10 bin liranın ne kadar yetersiz olduğunu anlatmaya çalıştım. 'Bu para bana yetmiyor, 10 bin lira çok az değil mi?' diye isyan ettiğimde ise karşıma geçip beni şu sözlerle ezdiler:
'Sana her ay dünya kadar para veriyoruz, daha ne istiyorsun! Bekar bir kız için bu para çok bile. Evde kiran yok, faturan yok, yemeğin zaten hastaneden çıkıyor. Dışarıda kafelerde parayla ne işin olacak? Lüks peşinde koşma, millet o parayla ev geçindiriyor, sen elindekiyle yetinmeyi bil!'
(Benim acillerde kan revan içinde, sabahlayarak kazandığım 100 bin liranın içinden bana 10 bin lirasını verip, bekar bir kız olduğum için bunu bana çok bile görüyorlar!)
Peki 'Bekar kız için 10 bin lira sana çok bile' deyip gasp ettikleri o devasa paranın kalan 90 bin lirası kime gidiyor dersiniz? Tamamı evli abime! Neymiş; abim ev geçindiriyormuş, yuvası varmış, asıl onun masrafı çokmuş...
Ben 18 yaşından beri ömrümü hastanelerde tüketiyorum, ayda 100 bin lira kazanıp 'bekar kızsın' denilerek 10 bin liraya mahkum ediliyorum; evli abim ise benim 6 yıllık alın terimle sefa sürüyor.

Ben henüz 18 yaşında atanmış, tam 6 yıldır acillerde sabahlara kadar nöbet tutarak gençliğini çürüten 24 yaşında bir Hemşireyim. Sabit maaşım, nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte hesabıma her ay net 100.000 TL yatıyor.
Fakat atandığım o ilk gün, ben henüz 18 yaşında gencecik bir kızken, ailem 'Sen daha küçüksün, paranın hesabını bilemezsin' diyerek maaş kartıma el koydu. Tam 6 yıldır kendi emeğimin yüzünü göremiyorum. Ayda 100 bin lira kazanıyorum ama ailem kendi kan ter içinde kazandığım paramın içinden bana ayda sadece 10.000 TL, yani güncel asgari ücretin yarısı kadar bile olmayan bir harçlık veriyor.
Günümüz şartlarında çalışan genç bir kadının yol, yemek, kılık kıyafet, kişisel bakım ve en temel sosyal ihtiyaçları için 10 bin liranın ne kadar yetersiz olduğunu anlatmaya çalıştım. 'Bu para bana yetmiyor, 10 bin lira çok az değil mi?' diye isyan ettiğimde ise karşıma geçip beni şu sözlerle ezdiler:
'Sana her ay dünya kadar para veriyoruz, daha ne istiyorsun! Bekar bir kız için bu para çok bile. Evde kiran yok, faturan yok, yemeğin zaten hastaneden çıkıyor. Dışarıda kafelerde parayla ne işin olacak? Lüks peşinde koşma, millet o parayla ev geçindiriyor, sen elindekiyle yetinmeyi bil!'
(Benim acillerde kan revan içinde, sabahlayarak kazandığım 100 bin liranın içinden bana 10 bin lirasını verip, bekar bir kız olduğum için bunu bana çok bile görüyorlar!)
Peki 'Bekar kız için 10 bin lira sana çok bile' deyip gasp ettikleri o devasa paranın kalan 90 bin lirası kime gidiyor dersiniz? Tamamı evli abime! Neymiş; abim ev geçindiriyormuş, yuvası varmış, asıl onun masrafı çokmuş...
Ben 18 yaşından beri ömrümü hastanelerde tüketiyorum, ayda 100 bin lira kazanıp 'bekar kızsın' denilerek 10 bin liraya mahkum ediliyorum; evli abim ise benim 6 yıllık alın terimle sefa sürüyor.

Ailemin haklı olduğunu söylüyor herkes. Herkes yanılıyor olamaz diye düşünüyorum ve suçu kendimde arıyorum artık.

Ben henüz 18 yaşında atanmış, tam 6 yıldır acillerde sabahlara kadar nöbet tutarak gençliğini çürüten 24 yaşında bir Hemşireyim. Sabit maaşım, nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte hesabıma her ay net 100.000 TL yatıyor.
Fakat atandığım o ilk gün, ben henüz 18 yaşında gencecik bir kızken, ailem 'Sen daha küçüksün, paranın hesabını bilemezsin' diyerek maaş kartıma el koydu. Tam 6 yıldır kendi emeğimin yüzünü göremiyorum. Ayda 100 bin lira kazanıyorum ama ailem kendi kan ter içinde kazandığım paramın içinden bana ayda sadece 10.000 TL, yani güncel asgari ücretin yarısı kadar bile olmayan bir harçlık veriyor.
Günümüz şartlarında çalışan genç bir kadının yol, yemek, kılık kıyafet, kişisel bakım ve en temel sosyal ihtiyaçları için 10 bin liranın ne kadar yetersiz olduğunu anlatmaya çalıştım. 'Bu para bana yetmiyor, 10 bin lira çok az değil mi?' diye isyan ettiğimde ise karşıma geçip beni şu sözlerle ezdiler:
'Sana her ay dünya kadar para veriyoruz, daha ne istiyorsun! Bekar bir kız için bu para çok bile. Evde kiran yok, faturan yok, yemeğin zaten hastaneden çıkıyor. Dışarıda kafelerde parayla ne işin olacak? Lüks peşinde koşma, millet o parayla ev geçindiriyor, sen elindekiyle yetinmeyi bil!'
(Benim acillerde kan revan içinde, sabahlayarak kazandığım 100 bin liranın içinden bana 10 bin lirasını verip, bekar bir kız olduğum için bunu bana çok bile görüyorlar!)
Peki 'Bekar kız için 10 bin lira sana çok bile' deyip gasp ettikleri o devasa paranın kalan 90 bin lirası kime gidiyor dersiniz? Tamamı evli abime! Neymiş; abim ev geçindiriyormuş, yuvası varmış, asıl onun masrafı çokmuş...
Ben 18 yaşından beri ömrümü hastanelerde tüketiyorum, ayda 100 bin lira kazanıp 'bekar kızsın' denilerek 10 bin liraya mahkum ediliyorum; evli abim ise benim 6 yıllık alın terimle sefa sürüyor.

Ailemin haklı olduğunu söylüyor herkes. Herkes yanılıyor olamaz diye düşünüyorum ve suçu kendimde arıyorum artık.

Neden böyle diyorsunuz