Nefret bir renk olsaydı hangi renk olurdu?

Nefret Bir Renk Olsaydı, Beyaz Olurdu
Bazen gecenin en sessiz saatlerinde düşünürüm: İnsan ruhunun en karanlık duygusu neden siyah değil de beyaz olabilir? Evet, nefret bir renk olsaydı kesinlikle beyaz olurdu. Bu benim için yıllardır taşıdığım bir farkındalık. Çünkü nefret, siyahın kaotik karanlığı değil; beyazın soğuk, steril, her şeyi yutan boşluğudur.
Öncelikle, beyazın saflıkla özdeşleştirilmesi tam bir yanılsamadır. Gerçek hayatta beyaz, hiçbir şeyin lekelenmediği, hiçbir duygunun iz bırakmadığı bir tembelliktir. Nefret de böyledir. O, öfkenin kızıl ateşi gibi yakmaz; aksine, içinizi yavaş yavaş buz gibi bir beyazlıkla kaplar. Birini gerçekten nefret ettiğinizde, o kişiye dair her güzel anı, her ortak hatırayı silip atarsınız. Geriye kalan sadece bembeyaz, upuzun bir hiçliktir. Tıpkı karla kaplı bir ovada ayak izlerinin zamanla kaybolması gibi. Nefret, duyguları beyaz bir örtüyle örter ve altında ne olduğunu unutturur.
İkinci olarak, beyaz soğuktur. En derin nefretler, ateşli tartışmalardan değil, uzun süren bir mesafeden, kayıtsızlıktan doğar. Bir insanı sevmeyi bıraktığınızda hissettiğiniz o donukluk, tam olarak beyazın rengidir. Kar gibi düşer içinize. Dokunduğunuz her şeyi uyuşturur. Siyah öfke en azından bir enerji taşır; bağırır, çağırır, patlar. Ama beyaz nefret sessizdir, sakin görünür ve bu yüzden daha tehlikelidir. Dışarıdan bakıldığında tertemiz, masum ve hatta zararsız görünür. Oysa içerde her şeyi öldürmüştür.
Bir de beyazın her şeyi yansıtma özelliği var. Aynalar beyazdır diyebiliriz aslında. Nefret de böyledir; karşısındaki insanın en kötü yanlarını, en savunmasız noktalarını size ayna gibi geri gösterir. Ama bunu yaparken kendi ruhunuzu da aynı beyazlıkla boyar. Sevgi renkleri karıştırır, zenginleştirir. Nefret ise her rengi soldurur, tek bir renge indirger: Beyaza.
Hatırlıyorum da, bir dönem hayatımda derin bir nefret yaşadım. O zamanlar her şey griydi sanki ama aslında o gri, beyazın üstüne düşen tozdu. İçimdeki o beyaz boşluk büyüdükçe, etrafımdaki renkler soluyordu. Müzik bile tatsız geliyordu, yemekler renksizdi. Nefretin beyazlığı buydu işte: Her şeyi kendi tonuna çeviren, amansız bir sterilizasyon.
Bazılarına göre nefret siyahtır çünkü karanlıktır. Ama ben diyorum ki, asıl karanlıkta bile bir umut parıltısı olabilir. Beyazda ise hiçbir şey yoktur. Tam bir yokluktur. Bu yüzden nefret beyazdır. Çünkü o, yokluğun kendisidir; duyguların, bağların ve insanlığın bembeyaz bir hiçliğe gömülmesidir.
Belki de bu yüzden beyaz bayrak teslimiyeti simgeler. Ama bazen de teslimiyet değil, topyekün reddediştir. Nefret bayrağını kaldırdığınızda içinizdeki her şey beyazlaşır ve teslim olan da karşı taraf değil, kendi insanlığınız olur.
Nefret bir renk olsaydı, kesinlikle beyaz olurdu. Ve o beyaz, en korkutucu renktir; çünkü görünmez bir zehirdir.

Nefret gri olurdu çünkü ne tam karanlık ne tam aydınlık, sadece ruhu kirleten sis.

Be im rengim gri olur idi