30 yaşından sonra hayat gerçekten düzeliyor mu, yoksa sadece mücadeleye mi alışıyoruz?

Ya ben öğretmenim. 2017'de mezun olduktan sonra ne yapacağımı ta üniversite 3. sınıfta planladım. Alttan dersler, staj, tez çalışması hafta sonları formasyon derslerine gidip geliyordum. 4. sınıfım çok yoğundu. Aileme dedim ki ben 4. sınıfı okurken siz erken kayıt yaptırın benim kpss dershanemin taksitlerini ödeyekoyun ben okul biter bitmez hemen dershaneye başlayayım. Onlar da tamam dediler. Ben 4. sınıfı okurken dershanemin taksidini ödediler. Ben okul biter bitmez hop dershaneye gittim. Oraya gidince kpss'ye dair hiçbir şey bilmiyorsun. Gelecek kaygısı sırtıma binmiş. Tarih coğrafya vatandaşlık matematik hakkında hiçbir şey bilmediğim gibi eğitim bilimleri derslerine de vakıf değilim kendi alanımı bile bu kadar detaylı görmedim üniversitede. Sınıfta benden daha önce sınava hazırlananlar var onlar her şeyi biliyorlar soru soruluyor çat çat cevaplıyor. Dershane ortamı biraz da böyle sallamasyon gidiyor ben çok gerginim falan bende depresyon başladı. Anksiyete başladı. Ben bunları nasıl geçeceğim diye. Onlar her şeyi biliyorlar ben bilmiyorum diye. Bir de ekonomik olarak benden daha iyiler. Neyse sonra ben uzaktan ders videolarından izleyeceğim dedim orada ders çalışmaktan başka her şey oluyor dedim gitmedim. Belki de hata ettim. Sonra evde dersleri de yetiştiremedim. 55 puan falan aldım. Sonra evde kendim çalışa çalışa 70-75 puanlara çıkarttım. Ama mülakat gelmesi bir sürü mülakat mağduru insanın olması benim hiç torpilim vs olmaması beni daha da karamsarlığa depresyona itti.

Ben dedim bu akp varken atanamam. Yüksek puan alsam bile mülakattan geçemem düşüncesi kendini gerçekleştiren kehanet gibi bir şey oldu. Çünkü bu düşünceyle bir türlü derslere de odaklanamıyordum. İnstagram sosyal medya bağımlısı oldum çıktım. Okuduklarımı unutuyordum. Aklımda kalmıyordu. Algılamam düşmüştü. Dikkat dağınıklığı yaşıyordum. Üzülüp ağlıyordum atanamayacağım ben diye. Sonra zamanla benim tek olmadığımı anlamaya başladım. Benim gibi olanlarla konuştukça bu durumu kabullenmemi normalleştirmemi sağladı. 2023'te mülakat kalktı bir sürü kişi atandı branşımdan da çok alım yapıldı diye bir de öyle kendime çok kızdım çalışamdım diye. Ama sonrasında o mülakatın kalkmayacağını sistemin daha kötü olup akademiye döndüğünü gördüm. O akademilere de alenen girenlere torpil yaptıklarını gördüm. Akademiye girenlerin de atanabileceğinin şaibeli olduğunu gördüm. Atama konusunda umudumu kaybettim gibi bir şey. Kpss konusunda da böyle. Özel okullar da deneyimsiz diye almıyorlar. Sadece açtıkları ilanlarda cv topluyorlar bunu da anladım. Sıfırdan bir alana gireyim desem o da olmuyor. Ben atanamayacağımı anlayınca bu süreçte halk eğitim kurslarına gittim excel netsis kursları aldım. Oradan da iş bulamadım. Böyle savruluyorum çalışabileceğim ve şimdiye kadar da çalışabildiğim işler marketler çağrı merkezi oralarda berbat yerler.

Suçluyu sorumluyu kendimde aramıyorum. Benim suçum sorumluluğum yok. Ben çabalıyorum ama ülke ve hükümet siyaset işsiz bırakmak için elinden geleni yapıyor. Benim bu ülkede kendi mesleğim haricinde başka işlerde çalışmam başka alanlarda bilgili olmaya çalışmam bile suçlunun ben olmadığını gösteriyor. İş de bulamıyorum. Sorumlusu ben değilim. Ben mesleği olan 4 yıllık fakülte bitirdiği halde işsiz kalmış birisiyim. Ben alternatif hangi işte çalışabilirim bilmiyorum. Kendi mesleğimi bile 2017'den beri hiç yapamamadım. Sosyal medyanın doyumsuz hayatını hiç hayal etmedim. İstemedim de. Tek istediğim mesleğimi yapmak maaşımla biraz birikim yapıp kendime 1 tane ev alabilmek falan. Hiçbir zaman kimseyle ekonomik olarak aşık atmaya çalışmadım. Kimseye kendimi olmadığım biriymişim gibi göstermedim. Neysem o oldum. Çünkü ben biliyorum ki o sosyal medyadakiler üst düzey yazılımcı doktor cerrrah mühendis vs değiller ya kaçakçılık uyuşturucu işiyle ya escortlukla ya da kendilerini millete rezil edip bir şekilde dikkat çekerek o hayatları yaşıyorlar. Ben bunları yapamam.

İş hayatın da gördüm. Patronlar insana kendini aşağı görsün fazlasına layık olmadığını anlasın da fazlasını hak ettiğini düşünmesin istemesin diyerek senin yaptığın her işi küçümser tatminsiz davranır. Senin zaten işi çok bilmen bilmemen önemli değil. Hatta çok bilmen kötü. Bilip de bildiğini belli edersen onun bilgisizliği cahilliği ortaya çıkıyor. O iş yerindeki diğer insanların bilgisizliği ortaya çıkıyor. Sevilmiyorsun sürütüşüp kavga ediyorsun. Kendini ezdirmen, sana yap dedikleri işi de onların seviyesinde yapman yeterli. Ondan da daha önemli bir şey varsa o da onların verdiği maaşa çalışma koşullarına razı olman. İtaatkar olman. Bunu yaparsan o girdiğin işte de kalırsın. Bu artık devlette de böyle.

O yüzden 25 yaşındaki üniversite mezunu gence de tavsiyem asla kendisini üzmemesi, kendisinde bir sorun aramaması olur. Sistemde var olmak istiyorsa sisteme uysun. Sistemle çatışmak da bir şey kazandırmıyor. Sistemin dışında kendine bir hayat kurmaya odaklansın. Bunun için çabalasın. Sistemin dışında bir hayat kuramıyorsa ki kuramayacak gibi duruyor anarşist olup sistemi yıkmak için her şeyi yapsın ama bu sadece onunla başlayıp biten bir şey değil. Kendimiz gibi olanlarla olmalıyız kendimiz gibi olanlarla bir araya gelip örgütlenmeliyiz. Başka türlü imkansız.