Sizce 30 yaşından sonra yaşamanın anlami var mı?

Seni en iyi ben anlarım. Ben de aynıydım. Bütün ergenliğim evle okul arasında geçti. Çünkü babamın aldığı maaş anca ev kiramıza faturalarımıza okul masraflarına yeme içmeye yetti. Hiç ailemle Türkiye'yi gezemedim. Hiç kendimi geliştrecek bir kursa gidemedim. Mesela lisede ergenken rock müzik çok severdim. Basgitar öğrenmek istedim ama babamın annemin benim bu ihtiyaçlarımı giderebilecek ekstradan parası yoktu. Arkadaşlarımla hiç gezmedim. Üniversiteyi kazandıktan sonra biraz rahatladım. Tektim işte o zaman birey gibi hissettim kendimi. Kız arkadaşlarımla paramızın yettiğince geziyordum. Orada da para engeline takılıyorduk. Sonra üniversite bitti. İş arama sürecine girdim (2017 ve sonrası) iş bulamadım. Kpss ile yüzleştim. İlk başlarda çok hırslıydım ama zamanla o idealistliğim hırsım bitti. Bir de kpss ile tanışınca bölümümde alanımda çok yetersiz olduğumu üniversiteden bomboş çıktığımı gördüm. Sonra sadece benim böyle olmadığımı benle sınava hazırlananlardan çok bilgili olanların aslında kpssde 2-3-4-5. yılları olduğunu o yüzden o kadar alanlarında kpss'de iyi olduklarını yaşayarak gördüm. İşsizlik parasızlık üniversiteden sonra bile baba eline bakmak zorunda olmak annemle yaşamaktan dolayı ettiğim kavgalar beni mahvetti. Ben de arada sırada yaşamanın çok anlamsız olduğunu düşünüyorum. Ama intihar konusunda da acı çekmekten ve başarısızlıkla sonuçlanması ve sakat olarak hayatıma devam etmekten korktuğum için hiç intihar etmeyi denemedim. Bir de o intihar düşüncesi bana kendini her gün her gün düşündürtmüyor aralıklarla geliyor. Kendimi çok yılgın bitkin hissettiğimde geliyor.