Neden insanlara özellikle de erkeklere karşı bu kadar soğuk ve mesafeli duruyorum, bu yüzden mi gerçek hayatta yakın arkadaş ve ilişki kuramıyorum?

Benim ailem beni 5 6 yaşıma kadar çok serbest bıraktı mahallemizde. İçeri girmezdim sonra babam yurtdışından gelince beni çok kısıtladı sokağa çıkmam erkeklerle oyun oynamam ondan izinle oluyordu izin vermesi benim için lütuftu sonra ortaokula geçince kapandım zorlanmadım ama çevremde bu çok fazla dillendiriliyordu anlık heves ettim iyice içime kapandım saçma sapan kıyafetler giydim o hallerimden utanıyorum sadece sonrasında küçük yaşlarda açılmak istedim ama korktum yapamadım bu sebeple hep içime kapanık yaşadım ortaokulda arkadaşlarımla eve yürürken yanımıza sınıftan erkek arkadaşlarım gelip birlikte sadece yürüyünce çok korkuyordum babam görecek diye çünkü evde seni okutmayacağım liseden sonrası yok lafı geçiyordu ben ona rağmen çok başarılıydım ama hiçbir zaman o 5 yaşlarımda kurduğum arkadaşlıklar kadar samimi arkadaşlık kuramadım şu an hala en samimi arkadaşlarım o mahalledeki kız arkadaşlarım onlar dışında en basitinden dışarı çıkacağım arkadaşlarım bile olmadı ben çok başarılı olunca üniversite kazandım ve gittim üniversite için şehir değiştirdiğim ilk gün açıldım ailem çok tepki vermedi normal karşıladılar çünkü başarılı olacağımı biliyor güveniyorlar babam beni lise 2'de saldı ben 12. sınıfta sınıf ortamımla anca kaynaşabildim asla kendimi beğenmedim ama şu an çok beğeniliyorum kendimi de beğeniyor açığım böyle devam ediyorum ama dışarıdan insanlara çok soğuğum herhalde genelde bana şey diyorlar dışardan çok egoist insan istemeyen gibi duruyorsun soğuk duruyorsun ama tanıdıklarında hiç öyle değilim anlıyorlar bu duruşum yüzünden mi dışarıdaki erkekler bana yaklaşmıyor pek sosyal medyadan biriyle tanışınca sorun yok ama reelde tanışamıyorum sınıfındaki erkekler bile ünidekiler 1. sınıfın sonuna doğru benle daha çok diyalog kurmaya başladılar sebebi ne sizce soğuk durduğum sürekli ortamlarda gezmediğim için mi reel kız erkek arkadaş edinemiyorum ben