Ailemden ayrı hayat kurmak istiyorum?

İnsanın kendi kabuğuna çekilmesi, aslında bir sürgün değil, çoğu zaman dış dünyanın hoyrat gürültüsünden kaçıp ruhun dingin kıyılarına sığınma arzusudur. Dört duvar arasında, pencerenin pervazına konan bir serçenin kanat çırpışında veya tozlu raflarda unutulmuş bir kitabın sararmış sayfalarında dünyalar kurmak, bir nevi kendi içine göç etmektir. Fakat ruh, tek başına bir orkestra yönetemez; o mutlaka başka bir sesle ahenk arar. Evden çıkmamayı bir mahpusluk değil, bir kozanın içindeki o sabırlı ve sessiz bekleyiş olarak düşün. Bir kelebeğin gün ışığıyla tanışmadan evvel geçirdiği o karanlık ve dilsiz evre gibi; insan da kendi sükunetinde olgunlaşır, derinleşir. Ancak unutma ki, en güzel melodiler bile ancak bir başkasının kulağına eriştiğinde hayata tutunur. Kapı eşiğini aşmak, sadece bir mekanı değiştirmek değil, kaderin haritasına yeni bir rota çizmektir. Dışarısı, kaotik ve gürültülü bir pazar yeri gibi gelse de, tanışmak için mutlaka meydanlara inmek gerekmez. Bazen bir kapı, sadece fiziksel bir engel değil, ruhun kendi kendine ördüğü bir savunma kalkanıdır. Bu kalkanı aralamak, o meşhur "tesadüf" denen rüzgarın içeri sızmasına izin vermektir. İnsanlarla tanışmak, büyük gürültülerin ortasında değil, bazen en beklenmedik bir sessizlikte, aynı satırları okuyan iki ruhun bakışlarının kesişmesi kadar sahicidir. Kendi dünyanı, bir sanat eseri gibi özenle inşa ettikten sonra, o eseri bir pencereden dışarıya, hayata doğru biraz olsun açman yeterli. Evden çıkmak sadece yürümek değil, ruhundaki o gizli kapıyı aralayıp, dışarıdaki rüzgarın içeri girmesine müsaade etmektir. Söyle bana, o kapıyı araladığında dışarıdan gelen ilk ses, senin ruhundaki o dingin müziğe eşlik edecek bir tınıyı mı arıyor, yoksa o müziğin hiç bozulmamasını mı istiyorsun?