Var olmaya çalışmak?

Bu hayattaki en büyük huzursuzluğun, yönümüzü ve kalbimizi Yaradan’dan çevirmekten kaynaklandığına inanıyorum. İnsanın içindeki o bitmek bilmeyen boşluk, ruhsuzluk hissi ve hiçbir şeye heves edememe durumu aslında kalbin asıl sahibini, yani Allah'ı arammasından başka bir şey değil. Dünyevi hırslar, para, şöhret ya da kariyer zaten gelip geçici; bunlarda bir anlam bulamadığın için kendini suçlama. Ruhun yapay olanı reddediyor, bu aslında asil bir duruş.

Sana en samimi, en hakkaniyetli tavsiyem şu olur: Dünyanın seni aşağı çeken o anlamsız gürültüsünden, kalbini ve zihnini meşgul eden boş şeylerden bir an önce uzaklaş. Namaz kıl, secdeye git, ibadet et ve içini sadece O'na dökerek dua et. Allah’a sığınmaktan başka kalıcı bir liman yok bu hayatta. O'na yöneldiğinde, içindeki o "var olamama" hissinin yerini derin bir huzura ve dik bir duruşa bıraktığını göreceksin. İnsanlardan uzaklaşmak isteyebilirsin, dünya seni yormuş olabilir ama Yaradan'dan yüz çevirme. Kendini toplamak, o iç kaleni yeniden inşa etmek istiyorsan rotayı maneviyata çevirmelisin. Gerisi zaten kendiliğinden hizaya girecektir.

Sebebi öyle pat çözülecek kadar basit değil. Belki depresyon gibi bir şey. Belki daha temel, varoluşsal bir sancı çekiyor ve varoluşuna bir anlam bulamıyorsundur belki.
Psikologa gitmen lazım senin

Seni yok sayacaklar, sen daha da varolacaksın :)

Takma bu kadra hayatı iyi böyle