Çocukken şiddet gören biri olarak ailemle sınır koyamıyorum, sorun bende mi yoksa onlarda mı?

Arkadaşlar şimdi size bir şey anlatacağım lütfen yargılamadan yorum yapmayın. Ben ebelik 3. sınıf öğrencisiyim. Seneye okul bitiyor. Umarım seneye atanırım. Ben çocukluğumdan beri çok sorun yaşadım. Annem ben çamurla oynuyorum diye beni dövermiş. Çok ağladığımda balkona kilitliyorlarmış. Babam da hep saçma sapan sebeplerden dövdü. Mesela arabaya gidip USB'yi bulamadığımda, çöpün yanına biraz mısır döktüğümde, kurban bayramında arkadaşlarımla dondurma yedim diye herkesin önünde taşladı, üniversite sınavında iyi yapamadım diye okulda sınıf arkadaşlarımın içinde kafama vurdu. Geçen sene 21 yaşındayken abimgilin evdeydim. Okuduğum il ve onların yaşadığı il yakın. Evi sildim süpürdüm ama çay kaşığı unutmuşum. Yolda, yolun ortasında beni dövmüştü. Ben dershaneye giderken annem günlük 20 tl alıyorum diye hep benle kavga ederdi paran var diye. Banyoya girdiğimde kafayı yerdi 2 günde 1 girerdim. Duvarları yumruklardı. Benim de artık kimseye içim sinmiyor. Ne bir erkekle beraber olabiliyorum. Ne arkadaş edinebiliyorum. Abim benden 10 yaş büyük. Şimdi evde beraberken annem diyo ki yatağını topla. Ben de 30 yaşında insan neden kendi toplamıyor ona da öğret dedim. O da başladı bir daha gelme, geldiğinden beri çamaşırlarını yıkıyorum sen yazın da gelme diye. Benim evde hiçbir şey yapasım gelmiyor. Çünkü bu hayatta beni anlayan ya da yargılamadan dinleyen kimse yok. Tek başıma 5 ülke gezdim. Hep para biriktirdim. Ben üniversite sınavı senesinde her gün evden kovulmama rağmen sayısalda 150 bin, MSÜ'de 9 bin yaptım. Eminim çok daha fazla bir potansiyelim vardı. Kendimi ait hissettiğim hiçbir yer yok. Yurtta da zorlanıyorum. Ama zorlanınca arayacak kimse de yok. Hayatta tek başımayım. Uzun yıllardır uyku problemi yaşıyorum. Bu hayatta sevdiğim tek kişi kendim. Sizce sorun bende mi?