Yalnızlık neden özellikle bayram gibi özel günlerde can yakıyor?

Geçmişte birilerini umursamamak ve yüz vermemek yüzünden insan gelecekte yani şu an sanki bunun cezasını çekiyormuş gibi. O zamanlar hayatı yaşamayı seviyor insan. Bazen de "daha zamanı var" diyip erteliyor ve o ana odaklanıyor. Sonra bir bakıyor ki aradan seneler geçmiş ve yalnızlık tabiri caizse azrail gibi ensesinde kendisini gösteriyor. Ve sonra yıllar önce dost gibi görünen yalnızlık birden acı ve ızdıraba ve de kedere dönüşüyor... Bunu çoğumuz yaşıyoruz maalesef. Giden zaman geri gelmeyecek. Ama yine de bir şekilde sosyalleşmek gerekiyor.

Hayat herkese karşı adil oynamıyor kozlarını. İnsanlar mutluyken mutsuz olmak en dibi görmek yukarı çıkmaya gücü olmamak bazen insanın seneler boyu yazgısı oluyor. Aslında herkes yalnız ve soğuk bı o kadar da değersiz. Ama bayramlar bizi bu noktada akla kara gibi ayırıyor. Sonra da insan şakaklari zonklayana kadar düşünüyor. Düşünüyor düşünüyor düşünüyor. İnsan sonunda yalnız kalıyor

Bir süre sonra böyle oluyoruz. Hayat bir kumar gibi. Ya kazanıyorsun ya kaybediyorsun. Paran varsa en iyisi senin oluyor. Yoksa seçenekler arasında çürüyüp gidiyorsun. İyi bir aileye sahipsen iyi bir şansın oluyor, kötü bir aileye sahipsen hiçbir işin rast gitmiyor hatta aile başına bela oluyor. Bizde bıktık bu hayatın adil olmamasından..