Herkesin normal yaşadığı aşkı, evliliği, aileyi ben neden asla yaşayamayacakmışım gibi hissediyorum?

Bayram tatili, herkes eşiyle, ailesiyle tatile gidiyor, planlar yapıyor, ben sadece uzaktan izleyip kavruluyorum, canım yanıyor, kıskançlık duyuyorum, kendime olan nefretim, hayata olan adaletsizlik duygum artıyor, en acısı da ben kimsenin kızı, eşi olamayacağım, bunu da iliklerime kadar biliyorum, hissediyorum, içimden diyorum ki şu kadar sıradan şeyler istiyorum ama olmuyor işte, ulaşamayacağım şeylerin başkasının hayatında sıradan bir gün olması adaletsizliğin en somut hali... Sadece nefretim artıyor, koluna kocasını takıp gezen, eşiyle plan yapan, ailecek yemek yiyip sohbet eden insanları, karşılıklı bir kahve içebilen sevgilileri, hepsini kıskanıyorum çünkü biliyorum ben bu kadar sıradan şeylere sahip olamayacağım, onlar olacak, ben izleyeceğim