Abimi affedemiyorum: ailem öldükten sonra bizi bırakıp giden kardeşe karşı içimdeki nefretten nasıl kurtulurum?

Annem ve babam 4 sene önce vefat etti, 1 hafta geçmeden abim ben bu evde duramıyorum, onları görüyorum sürekli deyip gitti, ben ve 2 kardeşim kaldık. O zaman ben 18 yaşındaydım daha, diğer iki kardeşim 16-14 yaşlarındaydı, abim de 22'ydi. Akrabalarımız o da yasını böyle yaşıyor deyip geçiştirdi ama benim yas tutmak için vaktim bile olmadı, ona karşı çok kinliyim bu yüzden. Annem babam öldü, daha haftası dolmadan işe başladım, kardeşlerime de kendime de ben baktım, İstanbul gibi bir yerde ev geçindirme derdine düştüm, yanımda abim yoktu, bize asla destek olmadı. Açıktan liseyi bitirdim, bilgisayar mühendisliği kazandım, üniversiteye başladım, hem okuyup hem çalışmaya devam ettim, küçük kardeşimi pedagog pedagog gezdirdim, büyük olan uyuşturucuya bulaştı, hastaneye yatırdık, tedavi gördü, onlarla hep ben ilgilendim. Şimdi 4 yıl geçmiş, gelmiş biz kardeşiz diyor, hiçbir şey olmamış gibi davranıyor, 4 yıl boyunca tek başına hayatını yaşamış, gezmiş, gününü gün etmiş, şimdi bana abilik taslıyor. Okul okurken 2 işte birden çalıştım, öyle dönemsel de değil, her gün uykusuzluktan bayıldığım günler oldu, gerçekten hem psikolojik hem fiziksel olarak çok zorlandım ama şimdi zamanında bize sırtını çevirip gidip yıllar sonra kardeş edebiyatı yapması benim zoruma gidiyor. Akrabalarımız, dedem vs. işte beraber yaşamamızı falan söylüyorlar, küçük kardeşim şu an onun evinde, büyüğü ile de sürekli iletişim halinde ama ben onun yüzünü görmeye bile dayanamıyorum. Haklı olduğum noktalar var ama içimdeki ona karşı olan nefret bambaşka bir seviyede, bu kadar nefret etmek iyi bir şey değil, artık bana da zarar veriyor. Ben bu durumdan kurtulmak istiyorum, onu affetmeye niyetim yok ama en azından bir düşman değil de yabancı gibi hissetmek istiyorum yani. Tavsiyen ne? İlk kez birine ya da birilerine içimi dökmek istedim ve sanırım en güvenli taraf burasıydı.