Ailem hep beni düzeltmek istiyor ama ben bende duzeltilmesi gereken bir şey göremiyorum normal mi?

Hep durmadan ev işi yapmamı onlar beni cagirdiginda hemen yanlarına gelmemi ağzıma etseler de asla konuşmamamı onların dediği iki etmememi onlar benim hayatım hakkında ne düşünüyorsa onu yapmamı

Hayata hazırlamaya çalışıyorlar ve sen onları hiç anlamıyorsun anladığım bu. Şurada sorunu anlatman için bile sana soru sormak zorunda kaldım. Rahatsız oluyorsun seni düzeltmelerinden anlıyorum. Ama taraflı bakmışsın. Onların tarafından da bakmaya çalışman gerektiğini düşünüyorum. Ev işi yapmak ileride evine çocuklarına bakabilmen için gerekli en basitinden. İnsanın kendine bakma becerisini kazandığı yer ailesinin evidir. Çocukça düşünmeyi bırakıp empati yapmaya çalış onlarla. Bardağa bakınca boş görüyor olman boş olduğunu göstermez. Onların istekleri de boş değildir bu yüzden.

Boş değildir zaten ama bana yetersiz hissettirerek benim gelismemi bekleyemezler onlara diyorum bakın kendimi geliştirmek için uğraşıyorum lütfen bana tek olumsuz ya da olumlu bir şey söylemeyin bekleyin ve görün diyorum yok annem durmuyor bie anda marketten gelmiş bir kızı anlatıyor bak böyle diye bizi kıyaslamak için kendimi ezik hissetmekten bıktım artık desen hiç bir şey yapmıyorum vallahi haklılar ama yapsamda yetmiyor

Kıyas yapması yanlış bunda haklısın. Ama kimse hatalarını söylemezse nasıl hatalarını göreceksin? Bazen insan doğru yaptığını sanabiliyor. Dış gözle bakan biri insanın kendinde fark edemediğini fark edebiliyor. Hatalarını söylemeleri düzeltmeni sağlar. Ama kıyas yanlış bir yöntem. Kırıcı olur. İlk çocuk musun?

Hatalarımı soylesin ama düzgün üslupla söylesin sürekli beni aşağılamays çalışması hoş değil mesela diyelim ben evde yokum ve misafir gelecek kız kardeşime nadir de olsa der git kek yap diye bana genellikle der ve bende seve seve yaparım ama bilmeme rağmen gelip her şeyi didik didik edip bana yorum yapıyor ama ben. yoksam kız kardeşime der ve asla ona bakmaz bile nasıl yapmış diye ben on binlerce kere yapmama ve beğenilmesone rağmen

Annem gelip. bastsn aşağı beni ölçüyor inceliyor. karisiyor

Okadar mi kötüyüm birde eskiden daha kötüydü eskiden ben yanlış yaptım diyelim bri şeyi hemen elimden alır kendisi yapardı uyars uyara artık sadece söylüyor

İlk çocukdan mükemmel olması bekleniyor. maalesef bende mükemmel olamamış bir ilk çocuğum. Anlıyorum yaşadığın duyguyu. Ben ailemle iletişim kurarak zamanla bu davranışlarını bırakmalarını sağladım. şu an hatam olursa güzellikle söyler annem. Bence konuşarak halledilebilir. Ama sabırlı olmalısın bıkmadan anlatmalısın. Benimkinin beni anlaması yıllar sürdü ama ben kendimi anlatana kadar pes etmedim. Üslup önemli. Seni kırarak doğruya yönlendiremez. Bunlarda çok haklısın. Ama çözümü olduğunu düşünüyorum. Konuşmaktan geçiyor.

Uyara uyara davranışlarını törpülemeye başlamışsın. Doğru yöntem bu. Güzellikle konuşarak kıyaslardan ve kırıcı üslubundan vazgeçireceksin.

Dediğin gibi evet konuşarak ancak halledilebiliyor ama ben sanırım okadar güçlü değilim pes ediyorum ama baya güzel bir dille konuştum uzun süre ancak biraz değiştiler ondan saldım artık umrumda değil saygısızlık ta yapıyorum fark etmeden hatta bilerek te olsa onlara karşı

Kiyasi bitirmek üzere gibiyiz de üslupta değişen bir şey yok yavaş yavaş olacak ben de onlara karşı bir ebeveyn olacagim yapacak bir şey yok

Biraz öyle oluyor. Kötülüğüne değil ama işte yöntemleri kötü.

Anlamıyorum ya kendimi günlerce sorguladım gözüme uyku girmedi düşünmekten düzeltmek için çok uğraştım sonra baktım ki ben çok başka bir insana dönüşüyorum ve orada durdum bi gerçekten onların abarttigi kadar kötü bir karakterim var mı diye acaba baya sorguladiktan sonra fark ettim ki aslında karakterim kötü değilmiş olması gereken gibi ama bir türlü beğendiremedim gitti kız kardeşime de sordum dedim ki neden bana takıyorlar ki sadece beni değiştirmek istiyorlar oda dedi ki çünkü biz ailemin nasıl Biri olmamızı istiyorsa diretmeden oluruz da seni isteselerde degistiremiyorlar bundan dolayı çok üstüne geliyorlar