Beraber olmak istediklerinizle olamıyorsanız, birlikte ölüme gitme fikrine soğuk bakar mısınız? Neden?

Beraber olmak istediğin insanla olamıyorsan, “birlikte ölüme gitme” fikrine sıcak bakmak doğru bir şey değil bence. Çünkü bu çözüm değil, sadece her şeyi bitirmek olur. İnsan sevince bile yaşamak devam ediyor, acı da olsa hayat devam ediyor. Varoluş sadece bedenle ilgili değil, ama biz bu dünyada bedenimizle varız. Hislerimiz, sevgimiz, bağlarımız da bu hayatta yaşanıyor. O yüzden “başka bir alemde birlikte olma” fikri güzel bir düşünce gibi dursa da, gerçek hayatın yerine geçmez. Dini inançları bir kenara koyarsak bile, birini sevmenin doğru yolu kendini ve onu yok etmek değil. Gerçek sevgi, birlikte yaşamak için çabalamak ya da ayrıysak da yaşamaya devam edebilmek olmalı.

Bu dünyada bile sevdiklerimizle (kimse ölmese bile) hayatlarımızın sonuna dek yaşayamıyor iken, öbür dünyada (ki varsa) sonsuza dek birlikte olacağımız ne malum? Ben bu fikre sıcak bakmıyorum. Hee insan çok sevdiği birini kaybedince, kısa sürede hayatı kendiliğinde bitebiliyor, doğrudur. Yaşama sebebini yitirince, sistem kapanabiliyor, doğrudur. Fakat bir hayal uğruna, kendilerinin eyleme geçip hayatlarının sonlandırmalarını doğru bulmuyorum. Hayat zaten kısadır, göz açıp kapayıncaya kadar zaten sonlanıyor. Aile büyüklerine, arkadaşlarıma, hatta kendime bile sorduğum oluyor: “bu yaşa kadar, hayattan ne anladın, nasıl geçti?” Herkesin cevabı bu: “Çok çabuk geçti, yetişkinliğe adım attıktan sonra hiç bir şey anlamadım, zaman su gibi akıp geçti” Yani varla, yokla, azla , çokla, hayatı zor veya kolay, dolu dolu yaşayan yaşamayan, zamanın nasıl geçtiğini anlamadı. Dolayısıyla, eğer “öbür dünya, diğer taraf” varsa ve sevdiklerimizle birlikte olmak mümkün ise, şu kısacık ömrümüz bittiğinde zaten birlikte olacağız. Bu yüzden herkes kendisine bu dünyada belirlenen süreyi en iyi şekilde değerlendirmeli bence. Anne, baba, sevgili, eş ölünce peşinde gitmek yerine, onları onurlandırıp, sevgiyle anıp, kendi hayatımızı yaşamalıyız. Ayrıca hepsi de kendi hayatlarını yaşamış, bizler de kendi hayatlarımıza devam etmeliyiz

P. S: Hayat anne babadan ibaret değildir. Eş bile bir yere kadar. Herkes bunun farkında olup, kabullenmeli ki hayatına devam etme gücü bulsun