Tüketim çılgınlığı içinde kendini keşfetmeye çalışan bir karınca gibi hisseden var mı?

Merhametin bu dünyada çok önemli olduğunu düşünüyorum ve toplumsal olaylara farkındalığı yüksek olan insanlara hayranım. Ve şunu söylemek istiyorum, bu değişik dünyada hayatta kalmaya çalışan küçük karınca olarak kendimi görüyorum. Ve bu hayatta biz çok fazla, çok boş şeylerle uğraşıyoruz. Kendimizi keşfetmeden, kendimizi bilmeden hayata gözlerimizi yumuyoruz. Ben de bu tüketici topluma karşı olarak kendimi baştan farklı bir dünyanın içerisine hapsetmek istiyorum. Bu anılarla biriktirdiğim, kendimi geliştirebildiğim, kendimin en iyi versiyonuyla tanıştığım bir serüven olacak. Yaşadığım her şeyi serbest bırakıyorum. Bu hayat benim, bu hayattan keyif almak da bana bağlı. O yüzden "nefes aldıkça umut vardır" klişesini geçip, kendimle barışık olmanın hayalini kuruyorum. Ve şunu fark ettim bu tüketici hayatta: Bizler birer piyona dönüşüyoruz ve bu, telefonumuzdan tutun tercihlerimize dahi şekilleniyor. Bu süre zarfında çok fazla kilo aldım. Sağlıklı olduğunu düşünmüyorum, zaman yönetimini iyi yaptığımı da düşünmüyorum. Ama bir hayatım var ve bu hayatı anı biriktirerek ve kendime güzel hobiler kazandırarak devam ettirmek istiyorum.