Arabam yok diye ezik miyim, bozuk gözle toplu taşımada rezil olmadan nasıl yaşanır?

Arabam yok diye kendimi neden ezik hissedeyim ki, asıl eziklik elalem ne der kaygısıyla hayatı kendine zindan etmektir; benim kapıda arabam var ama İstanbul trafiğinde o çileyi çekmemek için bilerek toplu taşımayı tercih ediyorum. İşe giderken ya da gezmeye çıkarken direksiyon başında sinir krizi geçirmektense, metroyu, metrobüsü kullanıp vaktimi kendime ayırmak asıl akıllılık; trafik stresinden kaçmak varken neden o egzoz dumanının içinde saatlerimi gömeyim? Gözlerim bozuk diye toplu taşımada rezil olacağımı düşünmek de tamamen bir yanılgı, kimse kimsenin ne kadar gördüğüne ya da hangi vasıtaya bindiğine bakmıyor, herkes kendi derdinde. Önemli olan senin kendi konforunu ve mantığını ön planda tutman; başkalarının gözündeki imajın için hayatını zorlaştırmayı bıraktığın an, o toplu taşıma yolculukları bile bir özgürlük alanına dönüşüyor.

Kesinlikle ezik değilsin. Araba bir statü sembolü olabilir ama asla insanlık ölçüsü değil. Toplu taşıma rezillik değil, sen orada yaşam mücadelesi veriyorsun. Gözlerin bozuk diye arabasız kalmak da ayıp değil, gözlük veya lens kullanarak özgürce hareket edebilirsin. Araba alana kadar biniyorsun otobüse, kim ne derse desin, takma.

#DiKeNLiYoLLaRrRrRrR