Evdekilere yaranamıyorum?

Yaşım 22. İşsizim. Hayatım boyunca bir tane bile sigara ya da alkol kullanmadım. Çok şükür serseri tipli biri değilim; işinde gücünde biriyim. Üniversiteden mezun oldum ancak bölümümle ilgili oturduğum şehirde veya çevredeki il ve ilçelerde bir iş bulamadım. Birkaç kere iş değiştirdim; patronların yaptığı haksızlıklar neticesinde ayrıldım. Kimisi asgari ücretten aşağı çalıştırmak istedi, diğeri sigorta bile yaptırmadı. Ben de hep istifa ettim. Daha sonra çok yakın bir zamanda sağlık problemlerim başladı. 9 aydır şekerim düşüyor. Böyle olunca hiç iş bulamadım.

9 aydır evdeyim. Hemen hemen hiç dışarı çıkmadım, kendi içime kapandım. Bu sırada annem hep beni aşağıladı ve aşağılamaya devam ediyor. Sürekli olarak “Senden adam olmaz, sen niteliksizsin, kabiliyetsizsin, beni hiçbir zaman gururlandıramadın, ezik bir meslek seçtin, kendini as daha iyi, bu dünyada boşa yaşıyorsun, yaşamayı hak etmiyorsun, sana söylenen bütün sözler hak, yediğin içtiğin haram.” gibi binlerce kez bunları söyledi. Ayrıca 4 yıllık bölüm okumadığım için de yine bu lafları söylüyor bana sürekli. “Avukat olmadın, doktor olmadın, tek çocuğumuzsun, bizi millete karşı gururlandıramadın. Vasıfsızın, niteliksizin teki oldun, bir tek yemek yemeyi biliyorsun.” diyor.

Artık bıktım, usandım. Gücüm kalmadı diyebilirim. Benim artık pek yaşama amacım kalmadı. Uyanmak için uyanıyorum, hayatta kalmak için yemek yiyorum. Gerçekten çok isteyerek arzuladığım veya hayalini kurduğum bir şey yok. Yaşıtlarımı kız arkadaşları veya erkek arkadaşlarıyla görüyorum; onlar gibi olmak, ev almak, araba almak istemiyorum. Hatta çocuk yapmak bile istemiyorum. Kendi kendime diyorum ki: “Benim gibi biri çocuk yapsa ne olur, yapmasa ne olur ki?” Bir amacım yok, hizmet ettiğim bir şey yok. Bağlandığım ve onu sahiplendiğim hiçbir maddi, manevi veya beşeri şey yok.

Artık insanları da sevmiyorum, birilerine değer vermiyorum. Benim için hepsi aynı. Arkadaşım bana “Beni seviyor musun?” dediğinde “Evet.” diyorum ama bilmiyor ki ona yalan söylüyorum; aslında onu hiç sevmiyorum. Aileme nasıl daha iyi bir evlat olurum bilmiyorum. Hep düşünüyorum: Kötü bir evlat mıyım, ne yaptım diye… Çalışmadığım için mi bunları hak ediyorum? Allah’a dua ediyorum; işim, gücüm ve sağlığım olsun diye. Sizlere içimi döktüm, teşekkürler.