Eskiden beri en çok korktuğum şeylerden biriydi ve bunu yaşıyorum şu an. Yalnızlık bazen havalı gelir ama asla değil.
1 ay
Unutulmak en büyük korkum değil, değer verilmemesiyle çok yüzleştim. Tepkimi saklamıyorum kesinlikle. Ağlamak istiyorsam ağlıyorum mesela baya bir süre. Sonra beyin duyguyu boşalttığından biraz rahatlıyor zaten.
Değer verilmemek de bir noktada unutulmak maalesef
Unutulmaktan korkman çok anlaşılır bir duygu 💔 Yalnızlık havalı durur ama yaşaması zor olur haklısın. Bu dönemde kendini suçlamadan duygunu kabul etmen önemli 💭 Küçük de olsa düzenli bir rutin kurup insan içine karışman iyi gelir. Online topluluklar, kurslar, hobi grupları da kalbini yumuşatır 🌿💚
Cevap
1Cevap
umrumda olmuyor calısıyorum iyip içip geziyorum
Unutulmaz biri ol o zaman
Ya üst seviye olacaksın ya da alt seviye. İkisi de değilim
Karakter olarak üst seviye oldugumu düşünüyorum, spora da gidiyorum. Fakat gerçekçi, duygularımı kolay yansıtan biri oldugum için kalıcı çevre edinemiyorum. Mesela bak, eski üniversite çevrem sırf fazla ciddiyim diye bana soğuk damgası yapıştırıp yavaş yavaş iletişimi kesti. Ne yapabilirim ki? Herkesin huyu vardı, saygısızlık vb olmadıgı sürece devam edersin. İnsanların hoşuna gidecek şebekliği yapmıyorum diye yalnız kalmayı mı hakediyorum?
Senin çevren akıllı o zaman. Ben sınırlarım aşılınca tepki koyuyorum, "ne var bunda" diyorlar. Abim abuk sabuk replikleri söylüyor bazen kızınca da küsüyor mesela
Gülmüyorum ama uyarıyorum nazikçe, anlamıyorlar. Mizacım biraz sert bunu değiştiremiyorum maalesef. Annem bile bazen dalga geçiyor uyarmama rağmen
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?