İnsanlardan umudunuzu tamamen kestiniz mi yoksa hâlâ şans veriyor musunuz?

Dünya her zaman güzeldi her zaman aydınlık her zaman pırıl pırıldı İnsanlar dünyayı karartmasalardı gökyüzünün mavisiyle toprağın bereketi arasında hiçbir çocuk vicdanıyla baş başa bırakılmaz hiçbir yüreğe taşınamayacağı kadar ağır yükler yüklenmezdi Doğanın kendi akışında sessiz bir huzur varken insan kendi elleriyle kurduğu karanlık töreleri bitmek bilmeyen hırsları ve bitip tükenmez korkularıyla bu aydınlığın önüne koca bir perde çekti Oysa hayat bir kuşun kanat çırpışındaki hafiflik kadar berrak kalabilirdineğer insanoğlu kendi içindeki karanlığı dışarıya kusup pırıl pırıl dünyayı bir çıkmaza hapsetmeseydi