Annemi sevmemekte haklı mıyım?

Benim annem hep kendini haklı gören, en ufak olayı aşırı abartan, en ufak şeyde etmediği küfür hakaret kalmayan ama küfür hakaret derken ufak şeylerden bahsetmiyorum, düşmanımdan duymayacağım şeyleri söylüyor ve aşırı kırıcı konuşuyor, sadece onun istediği gibi bir evlat olursam beni sever. Çocukluğumdan beri benimle ilgilenmedi, her zaman “kendin yap kendin hallet, her zaman başında ben olmayacağım” diyordu. Çocukken bile doğru düzgün benimle ilgilenmedi, beni her zaman haksız görüyor, herkes haklı olabilir ama ben hep haksızım, hiçbir zaman arkamda durmadı. Onun desteğine ihtiyacım olduğunda hep beni suçladı, çocukluktan beri asla üzülme hakkım olmadı. Ne zaman üzülüp ağlasam “nankör köpek, sen hiçbir şeyi hak etmiyorsun, neyin eksik sanki, şımarıklıktan hep, git odanda ağla, ağlarken embesile benziyorsun” gibi laflar duydum ve bunlar sadece çok az bir kısmı. Evet, annem maddi olarak beni iyi imkânlarda büyüttü ama manevi olarak hiçbir zaman beni umursamadı, kendi hayatı hep daha öncelikliydi. Annemi sevmiyorum ve bunun için vicdan azabı çekiyorum ama elimde değil. Sizce annemi sevmemekte haklı mıyım